3D-films waren enkele jaren geleden extreem populair, en er was een heropleving van deze populariteit rond 2009. Deze films vereisten een speciaal soort bril om de beelden in 3D te bekijken, of zelfs helemaal. De brillen vallen in twee categorieën: actieve of passieve 3D-brillen. De meest voorkomende actieve variant gebruikt een speciale shutter-technologie, terwijl de bekende anaglyph-lenzen een rood-blauw of groen filter gebruiken om driedimensionale beelden te bereiken.
Je ogen kunnen in 3D zien omdat ze een paar centimeters uit elkaar staan, zodat je dingen ziet vanuit twee perspectieven. Dit heet binoculair zien, maar films worden gemaakt met single-lens camera's die in monoculair zien filmeren. Theater- en thuisschermen zijn ook plat, dus het weergeven van een 3D-beeld vereist het bedriegen van je brein. Om je te laten geloven dat je een 3D-object op je scherm ziet, moeten je linker- en rechteroog lichtelijk verschillende beelden zien maar op hetzelfde scherm. Daar komen de 3D-brillen om.
Je tv- en computerschermen verversen het beeld talloze keren per seconde. Je ziet dit niet, omdat je ogen een langzamere verversingssnelheid hebben. Als je probeert een tv-scherm op te nemen met een camcorder, zul je een rollend beeld op het scherm zien, wat het beeld is dat wordt vervorst. Een scherm dat compatibel is met shutter-beelden toont het linkeroogbeeld op één verversing en een rechteroogbeeld op de volgende, afwisselend in hoge snelheid. De brillen zijn gevuld met vloeibare kristallen die de linker- en rechterlenzen afwisselend openen en sluiten met dezelfde snelheid als het scherm, wat de beelden scheidt.
Helaas vereisen alle actieve 3D-technologieën een even actieve stroombron. Deze brillen moeten een kleine computerchip bevatten die de lenzen stuurt, een infraroodsysteem om de shutters met het scherm te synchroniseren en een batterij – tenzij je vastgeknoopt wilt zitten aan je bank om een film te kijken. Het andere grote nadeel is de kosten: je kunt $50 tot $100 verwachten te betalen voor een fatsoenlijk paar shutterbrillen.
Als je ooit door een echt paar rooskleurige brillen hebt gekeken, of brillen met enige gekleurde lenzen, zul je merken dat sommige kleuren er anders doorheen uitzien. Een rode lens filtert bijvoorbeeld rood licht uit, waardoor rode objecten die je bekijkt wit lijken – en rood licht uit andere beelden haalt. Een anaglyph-afbeelding toont een rood beeld en een blauw of groen beeld tegelijkertijd, met het linkerperspectief getint blauw en het rechter licht rood. Elke lens filtert het perspectief van het andere oog uit, waardoor het driedimensionaal lijkt.
Ondanks het enorme kostenvoordeel – je kunt gemakkelijk je eigen paar anaglyph-brillen thuis maken – heeft deze stijl van 3D-imaging één groot nadeel: kleur. Omdat het het rode en blauwe licht op het scherm filtert, werkt dit soort film alleen als het de kleuren weghaalt die in de film zouden moeten zitten. De meeste anaglyph-films lijken zwart-wit of hebben een beperkte kleurenpalet als ongelukkig resultaat.