Je kijkt een film waarin twee vrienden een gesprek voeren. Telkens als een acteur aan de beurt is, snijt de camera naar haar gezicht. In de bioscoop lijken de snijden naadloos, maar je kijkt eigenlijk naar twee aparte takes die samen geplakt zijn. De oorspronkelijke ruwe beelden bestonden uit de gesprekken met een paar extra seconden aan elk einde voor het geval de editor een lange overgang nodig had. Maar wat als de editor die ruimte niet nodig heeft? Het knippen van de clip stelt de editor in staat om te kiezen waar de beelden beginnen en eindigen zoals hij het nodig heeft.