Sinds de schepping van de cinema in de 1800s, hebben technologische vooruitgang in de filmindustrie films getransformeerd in technologische kunstwerken, heel anders dan wat ze bij hun ontstaan waren. Digitale animatie, of computer-generated imagery (a.k.a. 'CGI'), in films heeft filmmakers en animators in staat gesteld om verhalen op een andere manier te vertellen, en sommigen zouden argumenteren, meer succesvol dan in het verleden. Volledig digitaal geanimeerde en live-action films (twee genres die digitale animatie het meest gebruiken) waren de twee top-opbrengst productiemethoden in de filmindustrie van 1995 tot 2010, met een gecombineerde opbrengst van meer dan $156 miljard.
Digitale animatie in film kwam eigenlijk voort uit de wens naar meer realistische training en simulatie-instructie in het leger. Tijdens de mid-20e eeuw, ontwikkelde John Whitney, een pioneer in het vestigen van een van de eerste digitale animatiestudio's, Motion Graphics Inc., analoge computer-gegenereerde licht-effecten. In de jaren 1970, begon de bekroonde Star Wars regisseur George Lucas het speciale effectenbedrijf Industrial Light and Magic en later, PIXAR Animation Studios, de inmens populaire Academy Award-winnende computeranimatiestudio. In de jaren 1990, werden films als 'Terminator 2: Judgment Day', 'Jurassic Park' en 'Alien Resurrection' bekend om hun succesvolle gebruik van CGI bij het creëren van extreem realistische componenten.
Volgens de Los Angeles-gebaseerde filmmaker Gavin Heffernan (van Sunchaser Pictures), is de primaire functie van digitale animatie in de filmindustrie om beelden en effecten te creëren die er realistischer uitzien, terwijl het 'spectakel' van wat een publiek op het scherm ziet, versterkt en verrijkt. Een secundaire functie van digitale animatie is het verminderen van de hoeveelheid 'klusjes' die in het maken van een film gaan door de cast en crew, en het volledig benutten van de nieuwste computer-gegenereerde en digitale technologie die elk jaar wordt gecreëerd.
Hoewel digitale animatie bekend is om voornamelijk gebruikt te worden in grote-budget actiesequences en voor volledig geanimeerde films, wordt het ook in andere, minder mainstream genres gebruikt. Horrorfilms als 'Drag Me to Hell' gebruiken digitale effecten om realistisch bloed, darmen en gruwelijkheden te produceren; musicals en romantische films als 'Moulin Rouge' gebruiken digitale animatie op meer subtiele manieren, vaak om de achtergrond van een scène te verrijken en te verbeteren. Dramafilms als 'The Curious Case of Benjamin Button' gebruiken digitale animatie om bepaalde personages jonger of ouder te laten lijken.
Volgens het Bright Hub artikel, 'Belang van Digitale Technologie in Films', hebben CGI-technologie en digitale animatie nu diverse andere vormen van technologie in film overstegen omdat digitale animatie veiliger is dan acteurs gevaarlijke stunts laten uitvoeren, het kosten-effectiever is dan effecten live in de studio te creëren en technici meer controle hebben over digitale effecten dan ze over live effecten hebben. Digitale animatie is een meer ingesloten manier van effecten toevoegen geworden dan 'echte' live action in het verleden toeliet.
Discussioneerbaar, de meest innovatieve gebruik van digitale animatie gebeurde in 2009, toen regisseur James Cameron zijn 3-D sci-fi spektakel 'Avatar' creëerde. Een stap verder dan traditionele digitale animatie, was Cameron in staat om digitale effecten te combineren met de daadwerkelijke lichamelijke bewegingen en gezichtsuitdrukkingen van de acteurs. Uiteindelijk is Avatar 40 procent live action en 60 procent fotorealistische digitale animatie.