Cinema heeft altijd vertrouwd op speciale effecten om het onmogelijke mogelijk te laten lijken voor kijkers. Door de jaren heen zijn de tools die filmmakers gebruiken geëvolueerd van echte fysieke objecten naar het vertrouwen op computers om speciale effecten voor films te creëren. Elementen gecreëerd voor films via computers heten computer-generated images (CGI).
In de vroege dagen van cinema, werden speciale effecten geproduceerd terwijl de camera's draaiden om wat 'in-camera effects' genoemd wordt te creëren. Om personages en locaties te creëren die niet echt bestaan, zouden filmmakers zich wenden tot tools als stop-motion animatie, miniaturen en matte paintings, vaak twee beelden compositeren om het effect van acteurs en speciale effecten die interacteren te creëren.
De eerste grote instantie van CGI ontstond met de sciencefictionfilm 'Westworld' (1973), die tweedimensionale computergraphics gebruikte om opnames te creëren gezien vanuit het perspectief van een robotkiller. De 1976 sequel, 'Futureworld', was ook opvallend voor het bevatten van de eerste instantie van volledig driedimensionale computeranimatie om een gecomputeriseerde rendering van de acteur Peter Fonda te creëren. Andere sci-fi films in de jaren 1970 zoals 'Star Wars' en 'Alien' zouden CGI gebruiken om futuristische computerschermen te renderen, terwijl 'Superman' de technologie gebruikte om de oogvanggende titelsequentie te creëren.
Binnenkort zouden films CGI gebruiken om meer te creëren dan alleen computerschermen. Films als 'Star Trek II: The Wrath of Khan' (1982) gebruikten CGI om complete fantasie-sequenties te creëren, 'The Last Starfighter' (1984) integreerde CGI-effecten met live-action beelden en 'Tron' (1982) gebruikte CGI om de computerwereld te creëren waarin de personages binnenkomen. Dit effect heeft zich voortgezet naar films als 'Sky Captain and the World of Tomorrow' (2004), 'Sin City' (2005) en '300' (2006), die hun acteurs filmen voor blauwe of groene schermen terwijl ze achtergronden en visuele effecten later toevoegen, wat volledig computer-gegenereerde werelden binnen de films creëert.
Naarmate CGI-technologie verbeterde, werden filmmakers in staat om hele personages in films te creëren. Bijvoorbeeld, de film 'Young Sherlock Holmes' werd de eerste film die een volledig CGI-personage gebruikte in de vorm van een supernatuurlijke ridder. Vroeger zou een film misschien vertrouwd hebben op poppenspel en stuntmannen in pakken om een fantastisch personage als dat te creëren. Ook opmerkelijk voor het populair maken van CG-personages is 'Terminator 2: Judgment Day', wat een CGI-personage integreert met acteurs om een robot van 'vloeibaar metaal' te creëren die capabel is om te transformeren in menselijke vormen. Op dezelfde manier kunnen CGI-personages gebruikt worden in de plaats van stuntmannen voor bepaalde speciale effecten sequenties.
Naarmate CGI toenemend populair werd, begonnen producenten van geanimeerde films de technologie te omarmen. Terwijl korte films van Pixar zoals 'Luxo Jr' (1986) en 'Tin Toy' (1988) de mogelijkheden van CG-animatie toonden, incorporeerden grote films zoals Disney's 'Beauty and the Beast' (1991) computeranimatie met hun traditionele cel-animatie. Als full-length films als 'Toy Story' (1995) begonnen te verschijnen, werden volledig computer-geanimeerde films vaker.