Arts >> Kunst en entertainment >  >> Films & tv >> Filmproductie

Informatie over 2D-animatie

Je hebt misschien een groot deel van je jeugd geboeid gekeken naar tekenfilms op tv of in de bioscoop, versteld kijkend hoe fantastische personages tot leven schenen te komen. De magie van animatie, naast een grote rol in de moderne entertainmentcultuur, heeft zich ook ontwikkeld tot een krachtig voertuig voor artistieke uitdrukking. Er bestaan veel verschillende animatietechnieken, maar tweedimensionale (2D) animatie, of het nu handgetekende 2D-animatie of computergeneratie is, blijft een van de populairste.

Hoe het werkt

Alle animatie is gebaseerd op een optische illusie, een truc die je ogen worden gespeeld. Iedereen kan het proberen: teken gewoon een lopend stokmannetje op een notitieboekblad en teken hetzelfde stokmannetje op het volgende blad, net weer een stap zetend. Herhaal dit voldoende keer en als je later snel door het notitieboek bladert, lijkt alsof het stokmannetje vanzelf beweegt. Als het goed gedaan is, kunnen je oog en je brein de ene afbeelding niet van de volgende onderscheiden, en creëren zo de illusie van beweging van de ene tekening naar de volgende. Dit heet 'persistentie van het gezichtsvermogen' (persistence of vision).

Vroegere geschiedenis

Tekeningen die proberen beweging vast te leggen, bestaan al millennia, van grottekeningen tot oude Egyptische tekeningen tot Victoriaanse speelgoed als de 'vogel in een kooi' roterende schijven die populair waren in de 1800s. Animatie zoals we die nu kennen, ontstond pas met het avontuur van bewegende beelden aan het einde van de 19e eeuw. Door verschillende tekeningen te schetsen, elk iets anders dan de vorige, en elk beeld of 'frame' te fotograferen, liep de resulterende footage door een projector met 24 tot 30 frames per seconde, wat de illusie van beweging perfektionerde. Op deze tijdrovende manier produceerden pioniers als Winsor McCay tekenfilms als 'Gertie de Dinosaurier' (1913).

De komst van celluloid

De ontwikkeling van celluloid in 1913 maakte het animatieproces minder tijdrovend en arbeidsintensief, en baande de weg voor handgetekende animatie voor de rest van de 20e eeuw. Celluloid stelde artiesten in staat om afzonderlijke achtergrond- en voorgrondbladen te renderen en handgetekende personages eroverheen te animeren op een derde, transparant blad. Technieken met celluloid drukten de kosten verder toen animators ontdekten dat ze verschillende bladen voor verschillende delen van een personage konden gebruiken. Zo konden ze de mond van een tekenfilmpersonage animeren tijdens het praten, terwijl de rest van het lichaam stil bleef. United Productions of America (UPA) nam deze methode van 'beperkte animatie' als eerste op, en diverse andere studios volgden na de komst van de televisie en haar 'onversadigbare eis naar snel geproduceerd product', volgens Richard Williams, animatieregisseur van de film 'Wie heeft Roger Rabbit om de tuin gebracht?'

Disney scoort een hit

Samen met celluloid en perspectieftrucs met gedetailleerde achtergronden, versterkten artiesten de illusie van een driedimensionale, immersieve wereld. Walt Disney profiteerde met name van deze techniek in de eerste animatielangspeelfilm, 'Sneeuwwitje en de Zeven Dwergen', uitgebracht in 1937 met groot succes. Disney was ook pionier in het gebruik van geluid in handgetekende tekenfilmkortjes met de uitgave 'Steamboat Willie' in 1928 en kort daarna 'The Skeleton Dance'.

Populaire en artistieke groei

Er niet veel later werden talloze producties populair bij jong en oud. Daaronder waren de Max Fleischer-tekenfilms, die voor hun tijd baanbrekend waren; en de Merry Melodies- en Looney Tunes-reeks kortjes van Warner Bros., die legendarische animators als Friz Freleng, Chuck Jones en Tex Avery in dienst hadden. William Hanna en Joseph Barbera werden ook succesvol met hun eigen reeks tekenfilmkortjes voor kids. 'Gelijkertijd bloeide er over de hele wereld een persoonlijke, experimentele en 'art house' animatiefilm, gemaakt op nieuwe manieren met veel verschillende technieken', aldus Williams. Japanse animators gaven hun unieke stempel op animatie — of anime, zoals het in Japan heet. Osamu Tezuka opende de deuren van de Japanse animatie en later nam Hayao Miyazaki de concepten van anime naar nieuwe artistieke hoogtes. In recente jaren hebben Bill Plympton, Mike Judge en Bruce Timm, onder anderen, hun stempel gedrukt op de voortdurende evolutie van 2D-animatie.

2D vs. 3D-animatie

De komst van computergeneratie en specifiek driedimensionale (3D) animatie heeft in de laatste decennia nog een revolutie teweeggebracht, die definitief voetvestigde toen Pixar Studios de eerste volledig gecomputeranimeerde speelfilm, 'Toy Story', uitbracht tot gouw in de bioscoop. Sindsdien is 3D-computergeneratie in veel succesvolle animatiefilms gebruikt en is het een vast onderdeel in live-action, effecten-zware producties. Ondanks de huidige alomtegenwoordigheid van 3D-animatie, zijn 2D-methoden ver van dood, en worden ze gebruikt in diverse succesvolle tv-series als 'The Simpsons', 'South Park' en 'Family Guy'. Zelfs 3D-animatie-mavericks als 'Toy Story'-regisseur John Lasseter zingen de lof van 2D-animatie en hebben een handje bij de productie van nieuwe, handgetekende animatielangspeelfilms.

Filmproductie

Related Categories