Kleianimatie, vaak aangeduid met de handelsmerknaam Claymation, is een techniek voor het produceren van een geanimeerde bewegende afbeelding door een fysiek object van een niet-uitverzadigd, olie-gebaseerd, kitachtig materiaal te manipuleren in plaats van een reeks tekeningen. Kleianimators gebruiken stop-motion-technieken om één 'frame' per keer op te nemen, hun modellen tussen elke shot iets te verplaatsen, om de illusie van beweging te geven wanneer de frames samengevoegd en op normale snelheid afgespeeld worden. Hoewel computergeneratie stop-motion in sommige gevallen heeft vervangen, is de techniek levend en wel in televisie, reclame en speelfilms.
Schrijf je script met het animatieproces in gedachten. Voeg geen complexe acties of lange scènes toe die onmogelijk te animeren zijn. Concentreer je in plaats daarvan op goede dialoog (als je film geluid heeft) en fysieke gebaren die helpen het verhaal visueel te vertellen.
Teken een storyboard, of een reeks afbeeldingen die laten zien hoe elke shot eruit zal zien. Plan elke shot door de scene te tekenen, aan te geven waar je de camera moet plaatsen en te beslissen waar elk personage of rekwisiet in het kader verschijnt. Gebruik pijlen om camerabewegingen aan te duiden. Begin met een establishing shot van de omgeving, voeg dan een shot van een van je personages toe. Wissel af tussen close-ups om detail te tonen en medium of long shots om actie of interactie te tonen, om je film visueel interessant te houden.
Bouw je buigbare figuren met draad en modelleerklei. Buig stijve draad met tangen in de algemene vorm van een stokmannetje en vorm klei erbovenop. Gebruik stof, papier of verf om je figuur te kleuren en kleding en andere rekwisieten te maken. Of gebruik voorgekleurde modelleerklei. Bouw alle objecten en figuren die je nodig hebt, gebaseerd op je storyboards, voordat je begint te animeren.
Neem je stemacteurs op met de microfoon van je videocamera met de lenskap erop. Laat je acteurs meerdere takes doen van elke regel dialoog, samen met geluidseffecten zoals ademen, zuchten en knorren die je tijdens het bewerken kunt invoegen. Upload deze geluidsfragmenten naar je computer met de importfunctie van de bewerkingssoftware.
Zet je lampen en achtergrondmodellen op in een veilige locatie waar je voldoende ruimte hebt om te werken. Zet huishoudelijke lampen of studiolampen op om de scene gelijkmatig te verlichten. Begin met een enkele, krachtige lichtbron boven en aan één kant van de scene, om het zonlicht na te bootsen. Beweeg de andere lampen tot er geen harde schaduwen meer zijn. Vertrouw niet op natuurlijk licht of een enkele lamp, want dit zal waarschijnlijk niet voldoende licht geven voor je videocamera om een goede expositie te krijgen.
Bevestig de videocamera stevig op een statief zodat er geen kans is dat hij tussen shots beweegt, wat het bewegingseffect kan ruïneren. Neem de scene op met de single-frame-functie van je videocamera op de afstandsbediening. Dit heet meestal 'step frame' of 'single frame' en kan vereisen dat je op record drukt, gevolgd door pauze, voordat je een enkel frame kunt opnemen met één druk op de knop van de afstandsbediening.
Neem verschillende frames van de initiële scene op. Gebruik je storyboard om te bepalen hoe elk element van de scene zal bewegen, en maak lichte aanpassingen voordat je de volgende shot maakt. De standaard framerate (gemeten in frames per seconde) voor animatie is 24 frames per seconde, wat betekent dat het 24 individuele shots kost om één seconde beweging te produceren. Het kan helpen om de beweging na te spelen en te beslissen hoe lang het in echte tijd moet duren, en dit getal dan door 24 te delen bij het bepalen hoe ver je elke figuur tussen shots moet verplaatsen. Bijvoorbeeld, als je personage zijn hand een inch beweegt, en je wilt dat dit één seconde duurt in de finale film, beweeg de hand 1/24ste inch tussen elke shot. Als je een minder vloeibare beweging wilt die makkelijker te bereiken is, neem dan twee frames per keer op. Dit heet 'shooting on twos' en halveert effectief het aantal aanpassingen dat je aan je figuren hoeft te maken. Volg dezelfde procedure, maar deel alles door 12 in plaats van 24.
Neem alle scènes op die vanaf de initiële camerahoek plaatsvinden. Raadpleeg opnieuw je storyboards. Herpositioneer de videocamera voor de volgende shot en pas de verlichting aan om het onderwerp elke keer goed te verlichten. Maak je geen zorgen over de volgorde van opnemen; je kunt dit tijdens het bewerken corrigeren.
Upload je footage naar een computer met videobewerkingssoftware via de importfunctie van het programma en een Firewire of USB-kabel om de camera te verbinden. Bewaar je bande of originele digitale bestanden voor het geval je later computerproblemen krijgt.
Lijn je vooraf opgenomen dialoog op met de scènes waar personages de regels spreken. Gebruik de timeline-functie van je videobewerkingsprogramma om shots en scènes te knippen en plakken. Monteer de basisvolgorde van de film voordat je kleinere aanpassingen maakt.
Voeg effecten toe of maak aanpassingen aan de kleur en helderheid van je film. De meeste videobewerkingsprogramma's staan toe om in te zoomen op een shot in postproductie, filters toe te voegen om de beeldkwaliteit te veranderen en zelfs de snelheid van de beweging te controleren. Verfijn je film stap voor stap tot het perfect is.
Herhaal het opnameproces voor shots die niet goed zijn geworden, of als je ontdekt dat je extra scènes nodig hebt voor het verhaal om zin te geven. Heropnamen maken deel uit van de meeste grote producties, maar voldoende tijd besteden aan het plannen van de opnames kan deze stap elimineren als je voorzichtig bent.
Exporteer je film naar een DVD, digitale tape of als digitaal bestand. Doen dit met de 'export'- of 'print to tape'-functie van het bewerkingsprogramma. Je kunt meestal kiezen tussen een hoge-kwaliteitversie voor vertoning of een kleiner bestand voor online publicatie.