Films zijn een vaste component van de wereldcultuur geworden, die in economische en invloedrijke termen bijna alle andere kunstmedia overtrof. Het is maar natuurlijk dat met de komst van technologie films nog beter zijn geworden, het publiek in werelden brengt die in de realiteit niet feasibel zijn, en veel hiervan is mogelijk gemaakt door een relatief simpel proces dat generaties lang nagenoeg onveranderd is gebleven: blue screen technologie.
Blue screen technologie is een proces dat in professionele kringen bekend is als chroma keying. Tijdens de productie van een film of video, gaat het om het vervangen van bepaalde elementen van het scherm (meestal de achtergrond), gedicteerd door helder blauwe kleur (soms groen), door andere elementen. Stel je voor dat een acteur in het poolgebied moet zijn, maar budgettaire beperkingen verhinderen opnames op locatie; dan wordt blue screen technologie ingezet. Een acteur staat voor een blauw scherm, wat voor computers gemakkelijk te herkennen is zodra de film/video in de machine wordt ingelezen. Die blauwe achtergrond kan dan vervangen worden door beelden van het poolgebied en - voilà - deacteur heeft succesvol een sequentie op een locatie duizenden kilometers ver weg gefilmd.
Oorspronkelijk was het proces bekend als travelling matte, omdat voor de aanvang van digitale compositie het samenvoegen van blue screen shots lang, duur en gecompliceerd was. Het werd voor het eerst ontwikkeld door Larry Butler voor de 1940-film "The Thief of Bagdad" en omvatte het filmen van de acteur tegen een blauw scherm, daarna herfotograferen met verschillende filters voordat de beelden uiteindelijk frame voor frame gecombineerd werden. In de jaren '80 maakten mini-computers het proces iets makkelijker en werden gebruikt voor de effecten in George Lucas' "The Empire Strikes Back". In de midden jaren '90 en begin 2000 werd digitale compositie via computers de standaard, en chroma keying werd een enorm onderdeel van elke productie met speciale effecten. In 2007 werd de film "300" bijna volledig tegen blue screen gefilmd.
Chroma keying werkt door één kleur te identificeren en deze virtueel uit het frame te wissen. Blauw en groen worden vaak geselecteerd vanwege hun contrast met de natuurlijke menselijke huidskleur. De acteur wordt gefilmd tegen de blauwe of groene achtergrond, en wanneer de afbeelding in een bewerkingsprogramma wordt ingelezen, wordt die kleur "gekeyed" uit en vervangen door een andere afbeelding. Dit proces is vereenvoudigd tot op het punt dat het niet ongebruikelijk is in thuisvideo-bewerkingssoftware.
Hoewel de term "blue screen" het gebruik van chroma key technologie in het algemeen omvat, worden groene schermen vaker gebruikt. Dit komt doordat de meeste camera's gevoeliger zijn voor de kleur groen, wat het makkelijker te isoleren maakt dan blauw. Echter, als de kleding van de acteur groen is, moet een blauw scherm gebruikt worden, omdat de camera de groene kleding gemakkelijk voor een deel van de achtergrond kan houden, waardoor het onzichtbaar wordt op het scherm.
Chroma keying wordt niet alleen gebruikt voor het vervangen van achtergronden; het is zo'n gemeenschappelijk gereedschap in het arsenaal van de filmmaker dat er andere toepassingen voor bedacht zijn. In de 2004-film "I, Robot" droegen acteurs strakke pakken van helder groen materiaal, speelden de scène, en later werden de groen geklede acteurs gemakkelijk vervangen door digitale robots. Blue screen technologie kan ook gebruikt worden om acteurs onzichtbaar te maken, met een primitieve (maar effectieve) versie ervan gebruikt in 1933's "The Invisible Man". In die film werd een donkere stof om het hoofd van de acteur gewikkeld, zodat, getransponeerd tegen een achtergrond van vergelijkbare kleur, het leek te verdwijnen.