Kostuums in een film kunnen de productie maken of breken. Een grote hoeveelheid planning gaat vaak in het geven van personages kleding en requisieten die hun persoonlijkheid en hun omgeving weerspiegelen. Bijvoorbeeld, een film ingesteld tijdens de Amerikaanse Burgeroorlog zou kleding vereisen die passend is voor die periode. Extra's gewoon aankleden in kleding vertrouwd aan de 20e eeuw zou een ernstige fout zijn die je credibiliteit schaadt. Echter, enige kostuumdesign flexibiliteit kan een artistieke benadering aan je film toevoegen.
Een veelgebruikte kostuumtechniek is duidelijke verschillen te creëren in tegenovergestelde personages door de manier waarop ze zich kleden. Bijvoorbeeld, je kunt besluiten een donker en mysterieus personage te kleden in donkere kleuren zoals zwart, bruin of grijs. Om dit te complementeren, kan de tegenovergestelde protagonist heldere en levendige kleuren dragen zoals geel, rood en groen. Dit verschil in personage, verergerd door kostuumkeuzes, kan veel toevoegen aan elk personages persoonlijkheid.
Op dezelfde manier kunnen deze kostuumverschillen gebruikt worden om sociale status in een vreemde omgeving aan te duiden. Bijvoorbeeld, een machtsfiguur of royalty kan zich thuis voelen in hun omgeving. Als de scène gecomposeerd is uit meestal goudgegraveerde relikwiën en paarse meubels, zou het personage dat de kamer bewoont dit moeten weerspiegelen. Aan de andere kant, als een personage komt bij de royalty figuur voor advies of een gunst, kan hun kleding die van armoede of donkere kleuren zijn. Dit kostuumverschil kan de kijker laten voelen alsof het tweede personage alleen en ongeschikt is voor de omgeving van het eerste personage.
Hetzelfde thematische apparaat gebruiken om de kostuums van vergelijkbare personages te construeren kan effectief zijn in het relateren van personages aan elkaar. Bijvoorbeeld, filmmakers gebruiken vaak zonnebrillen en pakken om meerdere mafia leden of bodyguards aan te duiden. Je kunt andere relatieve apparaten kiezen, maar deze kostuums moeten vergelijkbaar genoeg zijn om de kijker de gelijkenis te laten maken. Op dezelfde manier kan een vergelijkbaar personage een kleine verschil van de rest van de groep hebben om ze uit te laten steken. Bijvoorbeeld, terwijl de rest van zijn tegenhangers zwarte zonnebrillen draagt, kan de baas van de groep rode dragen. Dit kleine verschil zou de kijker snel laten weten dat het andere personage belangrijk is om te noteren.