Striptekennen definiëren is zo moeilijk als het woord "kunst" definiëren. Het is een vakgebied dat een verscheidenheid aan media, kunstenaars, verhalen en methoden omvat. In de ruimste definitie zijn strips simpelweg illustraties van een kunstenaar. Deze definitie omvat echter waarschijnlijk velden die de meeste mensen niet als striptekennen zouden beschouwen. Over het algemeen kan striptekennen worden beschouwd als elke illustratie, of reeks illustraties, die een narrative vloei of voortgang heeft en vaak woorden direct gerelateerd aan de afbeelding toepast. De moeilijkheid in het definiëren van strips komt door de veelvoudige bronnen en diverse oorsprongen. Het begrijpen van waar strips vandaan komen, kan echter een gevoel geven van wat ze zijn en waar ze naartoe gaan.
Striptekennen, ruw gedefinieerd als vertellen van een verhaal door tekeningen, is bij de mensheid sinds de oerbegin. De meeste archeologen geloven dat de beroemde grotschilderingen van Lascaux, Frankrijk een jachtverhaal voorstellen, compleet met successen en mislukkingen.
Het woord "strip" (cartoon) had oorspronkelijk een heel andere betekenis. Een cartoon was een ruwe schets, vaak in houtskool, van een schilderij dat gemaakt zou worden. Het was de eerste schets van de schilder. Dit veranderde allemaal in de pagina's van het Britse humoristisch tijdschrift "Punch". In 1843 begon "Punch" satirische tekeningen met bijschriften te publiceren, wat doet denken aan moderne politieke prenten. John Leech, de belangrijkste tekenaar, noemde de stukken in de grap "cartoons" om satirisch claim te maken op een hogere kunstzinnigheid. De naam bleef hangen. In plaats van Leech's werk satirisch te verheffen, zak het woord naar zijn niveau, wat leidde tot dat alle daaropvolgende kunst van dit type strips genoemd werd.
De geboorte van de moderne stripverhaalstrip is nauw verbonden met de opkomst van de krantenindustrie in Amerika. Amerikaanse kranten, met name in havensteden zoals New York, zochten manieren om hun bedrijf uit te breiden onder immigranten die geen Engels spraken. Strips waren de perfecte oplossing. Van eind negentiende eeuw tot begin twintigste eeuw waren strips een van de hoofdtrekkers van kranten voor diegenen die Engels wilden leren of om een lach zoeken.
Striptekennen heeft zich snel uitgebreid van een krantengrap naar meerdere velden van artistieke en narrative inspanning. Stripboeken begonnen met wat krantenstrips succesvol maakte en breidden ze uit tot langere verhalen. Het striptekennen dat in stripboeken ontwikkeld werd, is vandaag nog verder uitgebreid, met langvormformaten zoals manga's en graphic novels.
Gelijktijdig met de ontwikkeling van striptekennen als narratieve kunstvorm was de ontwikkeling als filmkunstvorm. Veel van dezelfde regels van filmmaken gelden voor striptekennen en vice versa. Bijvoorbeeld: zowel strips als film zijn afhankelijk van de vaardigheid van de kijker of lezer om de narrative en informatiegaten tussen panelen of shots op te vullen. Het is de menselijke vaardigheid om een narrative keten af te leiden uit beperkte informatie die striptekennen en animeren zo nauw verbindt. Vandaag worden de twee vormen vaak door elkaar gebruikt.