Er zijn weinig dingen die voor amateursschrijvers zo ontwijken als het filmscript. Terwijl romans doorgaans vrijer in hun formaat zijn en makkelijk op te pakken, kunnen de specifieke nuances van een scenario erg verwarrend zijn. Beginnende schrijvers zouden zich vertrouwd moeten maken met de regels en richtlijnen van het filmscript voordat ze aan een eigen script beginnen. Het kan veel informatie lijken, maar eenmaal de knop eruit bent, kun je in geen tijd je eigen scripts schrijven.
Het filmscript is de ruggengraat van elke speelfilm. Het bestaat uit dialogen, personages, locaties, requisieten en verhaal. Het wordt door de crew gebruikt tijdens elke fase van de productie. Films krijgen groen licht, mensen worden gecast op basis van de fundamenten van de personages en decors worden gebouwd op basis van de kracht van het script. Het script wordt weer gebruikt in postproductie om de vele uren willekeurige beelden te monteren tot een boeiend verhaal.
De aanbevolen lengte van een scenario is ongeveer 120 pagina's. Het hoeft niet precies 120 pagina's te zijn, maar hoe dichter bij dat nummer, hoe beter. Een algemene vuistregel is dat één pagina van een scenario gelijk is aan één minuut schermtijd, wat de ideale scenario op twee uur zou laten spelen. Natuurlijk, als je gevestigd bent in de industrie en een geprezen carrière hebt, kun je een scenario inleveren dat zo lang is als je wilt. James Cameron, schrijver en regisseur van "Titanic" en "Terminator 2: Judgment Day", kan een 400-pagina's scenario inleveren omdat hij al een paar van de meest succesvolle films aller tijden heeft gemaakt. Een nieuwe schrijver zal zijn scenario weggegooid zien als het te ver boven of onder de 120 pagina's ligt.
Scenarioformaat is erg specifiek en een kunst op zich. Regie-instructies worden geschreven alsof ze normale alinea's zijn, maar ze beschrijven niets wat niet fysiek zichtbaar is. Personagegedachtes hebben geen plaats in de regie-instructies. De eerste keer dat een personage in een scène verschijnt, wordt zijn of haar naam geschreven met hoofdletters. Dit maakt het makkelijk om te identificeren welke personages in welke scènes zitten bij het doorbladeren. Personagedialogen gecentreerd in het midden van de pagina. Het wordt aanbevolen voordat je een scenario schrijft zoveel mogelijk te lezen om een gevoel voor het formaat te krijgen. Veel Hollywood-scenario's zijn in boekvorm gepubliceerd en verkrijgbaar in lokale boekwinkels en via het internet.
Binnen de gemiddelde 120 pagina's van een script zitten drie aktes, elk ongeveer 30-40 pagina's. Deze kaarten de emotionele boog van de film. De eerste akte introduceert de personages en de conflict. De tweede akte heeft de protagonista die in de problemen loopt en die conflict oplost. De derde akte is de climax en resolutie van het verhaal. Het is ook belangrijk om het script met een knal te beginnen. Scriptlezers (mensen die worden ingehuurd om scripts te lezen en verslagen te schrijven voor executive die geen tijd hebben om het zelf te doen) worden geïnstrueerd om alleen de eerste tien pagina's te lezen tenzij het script hen een reden geeft om door te gaan. Als een script niet met een proverbiaal knal begint, wordt het weggegooid.
Een veelvoorkomende misvatting van beginnende schrijvers is dat scriptformaat niet uitmaakt. "Wie omgeeft wat voor formaat het in zit?" zeggen ze. "Ik heb net briljantie geschreven!" De realiteit kan niet verder van die gedachte liggen. Executive ontvangen tientallen tot honderden scripts per dag. Ze hebben fysiek geen tijd om ze allemaal te lezen of iemand te betalen om dat te doen. Dus ze zoeken letterlijk naar elke excuus om er een neer te leggen en een ander op te pakken. Als je scenario niet correct geformatteerd is, is dat een uitstekende manier om hen de jouwe in de prullenbak te laten smijten.