Ondanks occasionele verwarring — misschien door de gelijkenis van zijn naam met acteurs, of zijn cameo-achtige aanwezigheid in de 1980s downtown New York-cultuur — acteerde Keith Haring (1958–1990) nooit in films of televisie. Hij was, ontegenzeggelijk, een visueel kunstenaar wiens medium de publieke ruimte was.
Haring dook op uit de 1980s East Village-kunstscene met een visuele taal die wereldwijd direct herkenbaar is:
Harings 'optredens' waren tekenen in het openbaar — metro-krittekrullen, muurschilderingen, live-kunstevenementen. Hij behandelde de stad als doek en het publiek als medewerker. Deze performative creatie kan voor sommige kijkers vervagen tot 'performance art', maar hij heeft nooit personages vertolkt, regels gesproken of gewerkt vanuit een script.
Zijn kunst diende activisme direct:
Haring stierf op 31-jarige leeftijd aan AIDS-gerelateerde complicaties. Zijn stichting voortzet zijn filantropische werk. Zijn kunst blijft alomtegenwoordig — op Uniqlo-shirts, MoMA-muren, metrostations, tattoo-manchetten.
Keith Haring acteerde niet. Hij acteerde op de wereld door lijn, kleur en symbool. Dat is een radikalere performance dan elk script kan bevatten.