Paul Mantz: De piloot die de hemel filmde
Paul Mantz (1903–1956) was niet zomaar een stuntpiloot – hij was de architect van luchtvaartcinematografie. Zijn bedrijf, United Air Services, en later Tallmantz Aviation (met Frank Tallman), definieerde hoe Hollywood vlucht filmde gedurende drie decennia.
Films: Stuntpiloot / Luchtvaartcoördinator (1929–1957)
- Vroeg geluidstijdperk: The Aviator (1929), Hell's Angels (1930 – Hughes' epos), Dirigible (1931), The Secret Six (1931)
- Jaren 30: Sky Devils, Man's Castle, Ace of Aces, Fugitive Lovers, Men With Wings (1938)
- Tweede Wereldoorlog-tijdperk: Sergeant York (1941), Air Force (1943), Destination Tokyo (1943), Thirty Seconds Over Tokyo (1944), The Battle of Midway (1942 – documentaire)
- Na-oorlog: Twelve O'Clock High (1949), The Sands of Iwo Jima (1949), Strategic Air Command (1955), The Wings of Eagles (1957), The Spirit of St. Louis (1957), Jet Pilot (1957)
Televisie
- The Loretta Young Show (1953)
- Disneyland (1954–58) – Walt's anthologieserie; Mantz vloog/coördineerde luchtvaartsegmenten
De nalatenschap
Mantz vloog niet zomaar vliegtuigen voor camera's – hij vond de technieken uit: camerabeugels, formatievluchten voor dekking, veiligheidsprotocollen, het idee zelf dat luchtsequenties geregisseerd konden worden als grondscènes. Hij won de Honorary Oscar (1948) voor The Gallant Journey (luchtvaartkort).
Hij stierf doende wat hij pionierde: een stunt filmen voor The Flight of the Phoenix (1965, postuum uitgegeven). De hemel was zijn studio. Hij bouwde de taal die we nog steeds spreken wanneer camera's de grond verlaten.