Het Castner-proces (kwik-kathode elektrolyse van pekel) was de dominante industriële methode voor natriumproductie van de jaren 1880 tot de jaren 1920, toen het grotendeels vervangen werd door de Downs-cel (gesmolten NaCl elektrolyse). Zijn historische voordelen waren:
Lagere elektriciteitsverbruik per ton natrium dan concurrerende elektrolytische methoden van zijn tijd — significante kostenbesparing op schaal.
Steady-state proces; geen batchcycli. Verbeterde doorvoer en planningvoorspelbaarheid.
Producerde hoogzuiver natrium, verder verfijnbaar voor farmaceutische en specialiteit scheikundige toepassingen.
Eenvoudige apparatuur, goed begrepen parameters — eenvoudigere operatie en onderhoud dan vroege gesmolten-zout cellen.
Gemimaliseerde bepaalde afvalstromen; geen giftige gasemissies tijdens normale operatie. (Kwikverlies was de uiteindelijke milieulast.)
Hoge efficiëntie + continue stroom = lagere eenheidskost voor grootvolume productie.
Het Castner-proces werd uiteindelijk verlaten vanwege kwiktoxiciteit — milieubezetting en werkergezondheidsrisico's wogen zwaarder dan de economische voordelen. De Downs-cel (1924) bood een kwikvrije alternatief.