3D cinema werd uitgevonden om een meer immersieve, realistische kijkervaring te creëren door menselijke diepteperceptie te simuleren.
Vroege experimenten (jaren '20) gebruikten anaglyph (rood/cyaan) brillen; gepolariseerde systemen (jaren '50) verbeterden kleur; digitale 3D (jaren '00) mogelijkden wijdverspreide adoptie. Hoewel soms gimmick, blijft 3D een hulpmiddel voor viscerale betrokkenheid.