In de VS dragen filmposters, trailers en advertenties doorgaans een een- of tweeleterige keuring zoals G, PG, PG-13 of R. Gemaakt door de Motion Picture Association of America (MPAA), adviseren deze keuringen ouders over filmcontent. De PG-13-keuring helpt ouders beslissen of een film geschikt is voor kinderen onder 13.
In de vroege 20e eeuw werden Amerikaanse films gereguleerd door meer dan 40 staatse en lokale censuurcommissies. Studios pasten hun films aan om te voldoen aan elke lokale commissie om uit die markten te blijven. In 1922 richtten Amerikaanse filmstudio's en distributeurs de MPAA op om verdere censuur te voorkomen. Tussen 1922 en 1968 handhaafde de MPAA een strenge set richtlijnen, de Hays Code, naar hun eerste voorzitter Will Hays. De Hays Code verhinderde dat filmmakers activiteiten afbeeldden die als onzedelijk galden: godsdienst bekritiseren, "lustvolle" kussen, "suggestieve" dansen en bevalling. Alleen films die "zedelijk" waren volgens Hays Code-standaarden werden goedgekeurd voor distributie.
In de jaren '60 begon MPAA-voorzitter Jack Valenti de Hays Code te ontmantelen, met kritiek dat het een vorm van censuur was die de artistieke vrijheid van filmmakers beperkte. In 1968 richtten Valenti, de National Association of Theater Owners en andere filmprofessionals de Classification and Rating Administration (CARA) op, een nieuw onafhankelijk orgaan en keuringssysteem dat ouders voorwaarschuwing gaf over filmcontent in plaats van films te labelen als zedelijk of onzedelijk.
De PG-13-keuring is een strengere waarschuwing dan PG (parental guidance). Het houdt kinderen onder 13 niet tegen de film te zien, maar waarschuwt ouders dat de film materiaal kan bevatten dat ze niet willen dat kinderen onder 13 zien. PG-13-films hebben meer sensualiteit, geweld en volwassentaal dan PG-films, maar minder dan R-films. PG-13-films mogen meer geweld dan PG-films, maar de afbeeldingen zijn niet zo realistisch of intens als R-films. Enige naaktheid is toegestaan in PG-13-films, maar niet van seksuele aard. Afbeeldingen van druggebruik leveren meestal ten minste PG-13 op. PG-13-films mogen één keer een seksueel slangwoord (zoals "fuck") gebruiken als het als uitroep dient. Als het seksueel gebruikt wordt, krijgt de film een R-keuring. Als twee derden van de leden stemt dat PG-13 toch passend is gezien de context, blijft de film PG-13.
CARA werkt onafhankelijk van de MPAA en NATO. Elk lid moet ouder zijn en geen andere banden met de entertainmentindustrie hebben. Volgens de officiële website baseren CARA-leden hun beslissingen op dezelfde criteria die ze geloven dat de meerderheid van Amerikaanse ouders zou gebruiken om filmcontent te beoordelen. Ze beoordelen niet de kwaliteit van de film of censureren het op enige manier. Ze geven alleen informatie aan ouders over seks, geweld, druggebruik en andere volwassenelementen in de film.