Horrorfilms zijn populair, vooral in de aanloop naar Halloween, maar er is geen makkelijke definitie van een horrorfilm. Sommige horrorfilms bevatten monsters en bloed. Andere vangen het emotionele element van angst zonder ooit geweld op het scherm te tonen. Er zijn echter wel een paar basiselementen die in veel - maar niet alle - horrorfilms te vinden zijn.
Meeste horrorfilms proberen een specifieke emotionele reactie op te roepen. De voor de hand liggende emoties geassocieerd met horror zijn angst, schrik en vrees. Horrorfilms maken mensen bang, of die angst nu komt van een supernatuurlijk element in het verhaal of van het weten dat wat in de film gebeurde jou ook kan overkomen. Andere emotionele elementen die uit een horrorfilm voortvloeien zijn afkeer en een gevoel van machteloosheid. Echter, sommige films die niet in het horrorgenre passen, kunnen deze emoties ook oproepen. Bijvoorbeeld, intense scènes in misdaaddrama's als "The Godfather," "Goodfellas" en "Scarface" tikken allemaal op deze emoties aan.
Niet elke horrorfilm heeft een monster, maar veel wel, en dit wordt soms als eigen genre beschouwd. Een monster kan verschillende vormen aannemen, maar het vertegenwoordigt bijna altijd een schurk voor de protagonisten om te vechten of te vluchten. Voorbeelden van quasi-echte monsters zijn de haai in "Jaws," de slang in "Anaconda" of de krokodil in "Lake Placid." Monsters komen ook in de vorm van seriemoordenaars, zoals Jason Voorhees uit "Friday the 13th," Michael Myers uit "Halloween" of Leatherface uit "The Texas Chain Saw Massacre." Soms is het monster een supernatuurlijk wezen, zoals Dracula, Frankenstein's monster, de Mummie en de Weerwolf.
Afhankelijk van de filmbeoordeling, worden sommige horrorfilms gedefinieerd door hun niveau van geweld. Het slasher genre dat begon met "Halloween" en extreem populair was in de jaren 80, steunde op creatieve en bloederige moorden. Soms scoren horrorfilms met een R-beoordeling beter dan die met een PG-13 beoordeling, omdat horrorfans een bepaald niveau van geweld en bloed verwachten. Bovendien hebben sommige regisseurs zoals Lucio Fulci, Mario Bava en Dario Argento hele sub-genres van horrorfilms geïnitieerd, in dit geval de giallo horrorfilms, die bekend waren om hun realistische geweld.
Veel horrorfilms bevatten elementen van duisternis, of het nu in het plot, personage of productieontwerp zit. De Gothische horrorfilms uit de jaren '30 en '40, inclusief Universal's originele "Dracula," zijn bekend om hun donkere ontwerp. Recentere films, zoals "Insidious" en de "Zag" serie, hebben donkere ontwerpelementen gebruikt in hun marketing, productieontwerp en speciale effecten.
Door de jaren heen zijn nieuwe horrorgenres ontwikkeld, elk met zijn eigen kernelementen. Martelingshorror, met onschuldige mensen gevangen in een kelderachtige sfeer en gemarteld, was populair in het eerste decennium van de 2000s, geïnitieerd door films als "Hostel" en "Zag." Ook in de vroege 2000s werden diverse Aziatische horrorfilms gereboot door Hollywood. Films als "The Ring" en "The Grudge" hadden meer grimme elementen van spookverhalen en wraak. Ten slotte zijn point-of-view horrorfilms populair geworden door de beschikbaarheid van home video. "The Blair Witch Project" was de eerste grote populaire horrorfilm verteld in eerste persoon met de camera. Andere films die volgden zijn "Quarantine" en de "Paranormal Activity" films.
Niet elke film past netjes in een genre, en zelfs filmexperts en fans debatteren of sommige films echt horrorfilms zijn. Bovendien worden sommige films niet als horrorfilms vermarkt omdat filmmakers vrezen dat associatie met genre fiction hun geloofwaardigheid kan schaden. Voorbeelden van dergelijke films zijn prijswinnende films als "The Silence of the Lambs" en "Black Swan." Beide films bevatten veel horrorselementen maar werden als drama's vermarkt. Andere discussieerbare films zijn echte misdaadfilms als "The Last House on the Left" en "Irreversible," die geen supernatuurlijke elementen bevatten maar een emotionele horrorfilmreactie bij de kijker opwekken.