Boe! Voor veel filmgangers is het idee om bang en ongemakkelijk te zijn in de bioscoop aantrekkelijk. Het test onze wilskracht als mensen; het laat ons zien wat we aan kunnen; het laat ons binnenkomen in een wereld die de meeste van ons nooit zullen ervaren. Om deze ervaring echt te leveren, moet de horrorfilm bepaalde factoren hebben die kijkers aantrekken en het verhaal "echt" maken.
Spanning is een van de sleutelfactoren in een succesvolle horrorfilm. De kijker moet constant wonderen, "Oh nee! Wat gaat er als volgende gebeuren?" "Is het monster in die kamer? Of wacht — is het die kamer?" Spanning kan gecreëerd worden door het hoofdpersonage te laten struikelen in een hal met deuren met het monster achter een van de deuren. Ook een aftellende klok kan het hartslagritme van een filmkijker sneller laten gaan. Spanning houdt een kijker op de rand van zijn stoel, zweetend over wat er als volgende gaat gebeuren.
Complementair aan spanning is verrassing. Een boze kerel die uit de schaduwen springt, op een plek die de kijker niet kende, is wat een kijker kan laten opspringen of schreeuwen. In "Psycho," bijvoorbeeld, gebeurt verrassing wanneer het hoofdpersonage een ontspannende douche neemt en plotseling een mes in beeld komt.
Een goede horrorfilm bouwt op in zijn horror. Meer factoren komen in spel. Het lijktellen gaat omhoog. De schurk bedenkt een nieuwe angstaanjagende val. Deze dingen voegen toe aan de angst die een kijker voelt. De inzet moet doorgaan om te stijgen voor een horrorfilm om goed te zijn. Het maakt de actie angstaanjagender, en laat de kijker meer geïnvesteerd raken in wat er gebeurt.
Sommige horrorfilms zijn eng, omdat er die gedachte is van, "Wat als dat mij overkwam?" Een veertig voet hoog monster op Mars lijkt misschien niet zo eng als de spin die in de wasbak van een New York-appartement kroop. Wanneer kijkers een verbinding voelen met de horror, kunnen de gebeurtenissen meer angstaanjagend aanvoelen. Het kan een kijker 's nachts wakker houden en om elke hoek controleren.