Arts >> Kunst en entertainment >  >> Films & tv >> Films

Verschil tussen documentaire en speelfilm

Vanaf de aanvang van de 20e eeuw zijn speelfilms en documentaires onderdeel van de geschiedenis geworden, waardoor kijkers een blik konden werpen in andere werelden en culturen en een uurtje of twee kon ontvluchten aan hun vaak drukke en gecompliceerde levens. Acteurs als Charlie Chaplin en James Cagney werden sterren door hun creatieve talenten op het grote scherm te tonen, en filmmaken werd groot bedrijf. Hoewel documentaires vóór de jaren 90 al bestonden, was het in dat decennium dat deze stijl van filmmaken aan momentum won. Speelfilms en documentaires hebben duidelijke verschillen die aansluiten bij een breed scala aan publiek, puur gebaseerd op hun beoogde intenties.

Belangrijkste verschillen

Entertainment vs. Informatie

Een van de grootste verschillen is het doel van de creatie. De hoofddrijfveer achter speelfilms is het entertainen van het publiek, terwijl documentaires informeren willen. Hoewel speelfilms ook kunnen streven naar informatie, is de filmische bedoeling de kijker te betrekken en ongeveer twee uur te verteren. Documentaires proberen soms een onrecht te onthullen of het publiek te educeren daarover en zijn maatschappelijke voertuigen om de massen te informeren.

Productiekosten

Documentaires zijn doorgaans goedkoper om te produceren dan speelfilms. Sommige documentaires kosten een paar duizend dollar, terwijl de meeste speelfilms multimiljoenenbudgetten hebben. Kosten stijgen afhankelijk van de populariteit van de acteurs en hun gages. Speelfilms besteden ook meer aan speciale effecten en worden soms in exotische, verafgelegen locaties gefilmd. Bij documentaires kunnen grote namen akkoord gaan met een veel lager bedrag, simpelweg omdat ze in het project geloven.

Formaat

Speelfilms besteden gemiddeld ongeveer twee uur aan het opbouwen van een verhaallijn en het introduceren van personages. De actie volgt doorgaans een reeks op- en neergangen. Verhaal, plot, locatie en personages zijn netjes verweven om de aandacht van de kijker te vangen en een verhaal met begin, midden, climax en einde te vertellen. In documentaires gebruiken regisseurs soms mobiele camera's om de actie te volgen terwijl deze zich ontvouwt, vaak wetend wat er zal gebeuren. De regisseur kan een film maken die hem uitsluit, een waarin hij deelneemt aan de actie, of een die zijn mening in essayvorm weergeeft.

Genre

Speelfilms zijn grotendeels fictief, hoewel ze kunnen gebaseerd zijn op echte gebeurtenissen en/of personen met 'creatieve vrijheid' genomen door regisseur en scenaristen. Genres variëren van komiek, actie en western tot romantiek, misdaad en horror, en nog veel meer. Documentaires zijn non-fictiefilms die weinig, zo niet geen, creatieve vrijheid nemen met de inhoud. Deze films kunnen thema's aanpakken als de gevaren van fastfood of het onthullen van politieke onrechtvaardigheden en corruptie in groot bedrijfsleven.

Camerawerk

Speelfilms neigen naar gladde overgangen en rustig camerawerk, terwijl documentaires rauwere beelden hebben van camera's die vaak op de schouders van de filmmaker worden gedragen. Een documentair kan een cameraman tonen die een onderwerp te voet achterna jaagt, wat resulteert in schokkende beelden, terwijl een speelfilm booms en liften gebruikt om hoeken en focus van scènes glad te veranderen.

Films

Related Categories