Een eng filmidee vinden betekent kijken in de ziel van de cultuur: begrijpen hoe en waarom mensen vrees ervaren, en deze vroezen oproepen met geluiden of beelden. Maar mensen vreezen veel dingen. Daarom hangt het type horror dat je maakt ook af van je eigen vrees. Kies een filmidee die je echt doet beviesen, misschien zoveel dat je slaapproblemen krijgt tijdens het onderzoek.
Folklore illustreert de tijdloosheid van bepaalde angstverhalen. Door herhaald vertellen worden deze verhalen deel van het collectieve onbewuste, en ontbranden ze gemakkelijker vrees bij fans. Zodra je een folklore-verhaal vindt dat je bevreesd, onderzoek de oorzaak van het vermogen van het verhaal om vrees op te wekken. Bijvoorbeeld, de weerwolf-legende heeft in veel culturen een rol gespeeld en behoudt zijn vermogen om te bevreesden.
Net als wereldgeschiedenis is horrorgeschiedenis gemarkeerd met thematische periodes. Horrorfilms uit elke periode tonen één hoofdtypemonster, effect of horrorlocatie. Bijvoorbeeld, toen "talkies" het bioscoopscherm haalden, was de dolle wetenschapper een veelvoorkomende schurk. De jaren '50 maakten de mutant beroemd. Hedendaagse horror (2000s) verkent vaak mondiale pandemieën en ziekten.
Om horrorfilmideeën te vinden, leer hoe wereldgebeurtenissen bijdragen aan horrorfilms. Hoewel je dit patroon niet exact wilt kopiëren, kan het de relatie tussen gebeurtenissen en de daaropvolgende vrees verhelderen.
Gebruik de natuurlijke omgeving van de kijker om je film te creëren. Als je weet dat je publiek je film in stille woonkamers zal bekijken, maak dan een film die speelt op de vrees van stilte; bijvoorbeeld een film waar de held (en uiteindelijk het publiek) doof is. Als je van plan bent je film op een drive-in te tonen, creëer dan een horror waar monsters zich verstoppen buiten de auto van de held.
Sommigen zouden het maken van een film voor je kijker achterlijk vinden, maar het is niet anders dan een portret schilderen dat op je muur hangt.
Sommige horrorfilms (grind-house cinema stijl of B-movies) gebruiken niet vrees als hoofdaudreactie, maar woede. Hoewel deze films effectief gebruikmaken van bloed, creëren ze niet dezelfde emotionele reactie in het publiek. Terwijl vrees een overschatting van risico produceert in de persoon die bang is, doet woede het tegenovergestelde, het creëert een onderschatting van risico. Daarom vindt een kijker die woedend is gemaakt zijn omgeving niet erg eng. Daarnaast eindigt een poging om een kijker eerst woedend te maken en daarna bang, met de vrees die niet goed instelt.
Omgekeerd kan een filmregisseur woede-oorzakende cinema gebruiken om de vrees van het publiek te verlichten, vroege vrees op te lossen voor het einde van de film.