Videodistributieovereenkomsten zijn juridische documenten tussen een filmmaker, die een voltooide film verkoopt, en een distributeur, die DVD-kopieën van de film zal produceren en verkopen aan detailhandelaren.
Gebied in een overeenkomst wordt meestal aangeduid als nationaal (voor verkoop van de film in de Verenigde Staten en een deel of heel Canada) en internationaal (verkoop in de rest van de wereld). Media, in het geval van home video, dekt de verwante markt van home video en staat in contrast met nevenrechten zoals merchandising.
Videodistributieovereenkomsten regelen de looptijd, de periode waarin de distributeur de video zal proberen te verkopen. Dit kan verlengingsclausules omvatten gebaseerd op korte licentieperiodes met ingebouwde prestatiemijlpal die, als ze gehaald worden, de looptijd van de distributeur verlengen.
Distributeurs regelen meestal een distributietarief gebaseerd op een percentage van de totale opbrengsten van de video. Dit percentage kan gebaseerd zijn op een 50/50-splitsing met de filmmaker na aftrek van distributiekosten, of het kan een royalty-splitsing zijn, waarbij de filmmaker een vast bedrag per verkochte video ontvangt (in de buurt van 25 procent) en de distributeur de rest houdt. De distributeur zal waarschijnlijk promotie- en marketingkosten van de opbrengst aftrekken.