Men zegt dat kinderen als sponsen zijn, en uitgebreid onderzoek heeft dit bewezen wat de effecten van films en muziek op jonge hersenen betreft. Kinderen en tieners die blootgesteld zijn aan geweld en seksuele activiteit in media, zijn geneigder tot vergelijkbaar gedrag dan anderen. De constante bombardement met bijna onmogelijke lichaamsbeelden leidt tot veel ontevredenheid, of zelfs walging, bij vrouwen over hun eigen lichaam.
In 2005 vonden onderzoekers van de Indiana University School of Medicine dat niet-aggressieve kinderen die blootgesteld waren aan hoge niveaus van mediageweld, vergelijkbare hersenactiviteit vertoonden als agressieve kinderen gediagnosticeerd met gedragsstoornis. De niet-aggressieve kinderen die blootgesteld waren aan mediageweld, hadden dezelfde verminderde frontale lobactiviteit als kinderen met gedragsproblemen. Kinderen die niet blootgesteld waren aan mediageweld, hadden meer activiteit in de frontale lob, wat betere zelfcontrole en hogere aandachtsspannen betekent.
Volgens een studie in Pediatrics (2006) was de kans dat tieners die veel luisterden naar muziek met expliciet seksuele teksten, bijna twee keer zo groot om seksueel actief te worden dan tieners die weinig of geen dergelijke muziek luisterden. 51% van deze "zware luisteraars" werd seksueel actief binnen twee jaar, versus 29% die weinig of geen "seksueel afwaarderende" muziek luisterden.
Volgens psychologen David H. Barlow en V. Mark Durand in "Abnormal Psychology: An Integrative Approach" (1995) veranderen maatschappelijke schoonheidsidealen dramatisch in de loop van de tijd. In de jaren '50 werden Marilyn Monroe en andere "voluptueuze" sterretjes gezien als ideaal. Dat is veranderd naar "mager is mooi". Een onderzoek van Missouri Western State University toont een duidelijke relatie tussen filmbeelden en lichaamsbeeld. Geschat probeert 40-50% van Amerikaanse vrouwen op elk moment af te vallen. Op 13-jarige leeftijd is 53% van Amerikaanse meisjes ontevreden over hun lichaam; op 17-jarige leeftijd stijgt dat naar 78%.