Arts >> Kunst en entertainment >  >> Films & tv >> Films

Hoe Filmprojector-sluiters Werken

In de huidige media-gevoelige wereld weet bijna iedereen dat films zowel opgenomen als geprojecteerd worden met 24 frames per seconde (fps). Maar weinig mensen weten of begrijpen precies hoe het proces van het projecteren van een film werkt. Als film gewoon langs een lichtbron werd getrokken met een snelheid van 24 fps, zou het publiek één lange, niet-stop vage streep zien, met afbeeldingen die simpelweg één na de ander glijden. Het is de sluiter in een filmprojector die het licht controleert, en daarmee garandeert dat één frame tegelijkertijd geprojecteerd wordt - al is het maar voor 1/24 van een seconde - en ons toestaat een "bewegende" afbeelding te zien.

Persistentie van Beeld

De reden dat menselijke hersenen in staat zijn een reeks individuele afbeeldingen te perceberen als één continue beweging is vanwege een fenomeen genaamd "persistentie van visie." (Een complexere theorie van perceptie die gebruikmaakt van de perceptuele illusies van het phi-fenomeen en beta-beweging is nu meer algemeen geaccepteerd door wetenschappers, maar de term "persistentie van visie" wordt nog steeds gebruikt voor filmreferentie). In het fenomeen van persistentie van visie, behoudt een hersen een afbeelding die het ziet voor een fractie van een seconde nadat de afbeelding verdwenen is. Wanneer veel individuele afbeeldingen snel na elkaar getoond worden, ontstaat een illusie van beweging, in tegenstelling tot het zien van een reeks individuele plaatjes.

Sluiter Basisprincipes

Zoals in fotografie, is de sluiter in een filmprojector een mechanisch apparaat dat openen en sluiten, bepalend hoeveel licht er doorheen komt. In fotografie laat het licht de film belichten, terwijl in filmprojectie het licht de visuele perceptie van beweging toestaat. De laagste limiet van frames per seconde die een hersen "ziet" als beweging is ongeveer 10 fps, zoals in een kinder-omvouwboekje. Met een film zal een zo laag frame rate "flikkeren" veroorzaken, en wordt 16 fps daarom beschouwd als de laagste drempel voor filmprojectie. Met de komst van geluid in film, werd 24 fps de industriestandaard (stille films gebruikten een verscheidenheid aan filmsnelheden).

Om persistentie van visie soepel te laten werken, is het echter noodzakelijk dat het licht ook 24 keer per seconde onderbroken en opnieuw verlicht wordt, zodat elk individueel frame duidelijk getoond wordt zonder de andere frames te overlappen. Het is de sluiter die het licht op deze manier controleert, wat creëert wat we perceberen als continue beweging.

Lichtbron van een Filmprojector

Projectie begint met een lichtbron. Een Xenon-lamp (gebruikt voor zijn intense helderheid en het feit dat het extreem lang duurt) wordt gemonteerd voor een gebogen spiegel om het licht te concentreren, wat dan door een paar lenzen gaat, die de helderheid nog verder concentreren. Dit licht schijnt dan op de lensmontage, doorheen welke de film passeert. Elk frame van de film moet voor een fractie van een seconde pauzeren voordat het doorgaat. De hitte van het licht is zo extreem, dat als de film langer dan 1/24 van een seconde rust, het direct smelt.

De Mechanica van een Sluiter

Voordat de lichtbron door de film gaat, wordt het door de sluiter onderschept. De sluiter onderbreekt het licht tijdens de tijd dat de frames wisselen, 24 keer per seconde. Kijkers merken deze onderbreking niet op, door persistentie van visie. Meeste sluiters zijn propeller-achtig (roterende blaadjes-sluiters), die draaien met bladen die het licht in synchronisatie met de tandwielen die de film bewegen, blokkeren. Er zijn ook gegate cylindrische sluiters, die hetzelfde effect hebben. Veel sluiters vandaag hebben een flikkerfrequentie van twee keer de filmsnelheid - in effect, elk frame twee keer tonen. Dubbele sluiters worden veel gebruikt die in tegengestelde richtingen draaien, wat zorgt dat het licht van elk frame van boven en onder afgeknipt wordt. Deze sluitertypen verminderen elk mogelijk flikkereffect voor het publiek.

Geschiedenis van Filmprojectie

De geschiedenis van de technologie van film begint met fotografie. In de jaren 1820 ontdekten wetenschappers het effect van licht op bepaalde chemicaliën, wat leidde tot stille fotografie (hoewel belichtingen van acht uur vereist waren). Ook in de 19e eeuw experimenteerden mensen met het concept van persistentie van visie, en in 1834 creëerde een Britse wiskundige de moderne zoetrope: Een reeks afbeeldingen aan de binnenkant van een draaiende trommel, die bekeken werden door sleuven in de trommel, wat de illusie van beweging creëerde.

Werken met een concept voorgesteld door Thomas Edison, creëerde zijn team in het Edison-lab de Kinetoscoop in 1891, die fotografie en de zoetrope combineerde, door een strook geperforeerde film over een lichtbron met een sluiter te laten draaien. Hoewel niet technisch een projector (de film moest individueel bekeken worden door in de Kinetoscoop te kijken), wordt het door filmhistorici beschouwd als de eerste stap naar filmprojectoren. In 1895 presenteerden de gebroeders Lumière hun Cinématographe, wat de eerste echte projector was, in Frankrijk. De eerste projectie van een film (eerder, een paar korte films) in de Verenigde Staten vond plaats in Koster and Bial's New York Music Hall in 1896, wat nu door velen beschouwd wordt als de geboorteplaats van de Amerikaanse film.

Films

Related Categories