Met het enorme succes van 3-D geanimeerde films zoals "Shrek" en "The Incredibles," zou het makkelijk zijn te denken dat deze opmerkelijke animatieprocessen al eeuwig bestaan, maar hun geschiedenis is kort. Vandaag de dag heeft de filmindustrie een liefdesaffaire met 3-D, maar het waren geanimeerde films samen met de computertechnologie die de kunstenaarschap mogelijk maakten en de trend startten.
De geschiedenis van 3-D animatie volgt nauwkeurig de vooruitgang in computersoftware die het mogelijk maakte. Grafische interfaces begonnen gebruikt te worden na de lancering van de eerste personal computer, de Apple Macintosh, in 1984. Programma's zoals Aldus Pagemaker, later Adobe Pagemaker, stelden kunstenaars in staat om graphics op manieren uit te leggen en te manipuleren die nooit digitaal gedaan waren. Deze afbeeldingen konden dan gecodeerd en in 2-D geprint worden. De uitvinding van scanners stelde ook afbeeldingen in staat om in het digitale domein geïmporteerd te worden om gemanipuleerd te worden, wat de tools beschikbaar voor digitale 3-D kunstenaars verder verbeterde. Volgens Your3Dsource.com, was het de ontwikkeling van Photoshop-software voor werk bij Industrial Light and Magic die de digitale donkere kamer echt lanceerde.
"Tron" (1982) was de eerste film die 3-D animatietechnieken gebruikte, volgens Virtualunderworld.net. De jaren 80 en vroege jaren 90 zagen incrementele vooruitgang in 3-D technologieën, met name met CGI (computer gegenereerde beelden) gevechtsscènes in films zoals "The Last Starfighter" (1984); Pixar's eerste volledig 3D geanimeerde korte film, "The Adventures of Andre and Wally B." (1984); "Beauty and the Beast" (1991), die 3-D elementen gebruikte om een 2-D geanimeerde speelfilm te verbeteren; en "Jurassic Park" (1994), het eerste gebruik van organische CGI in een film met de 3-D geanimeerde dinosauriërs.
Met de uitgave van "Toy Story" in 1995, werd de lat hoger gelegd. Dit was de eerste 3-D geanimeerde speelfilm, en de technologie ervoor won John Lasseter een speciale Academy Award. Pixar en Disney domineerden het 3-D animatielandschap voortgezet met films inclusief "A Bug's Life" (1998), "Toy Story 2" (1999), "Monsters, Inc." (2001) en "The Incredibles" (2004). Pacific Data Images (PDI) samen met DreamWorks boden concurrentie met hun uitgaves van "Shrek" (2001), "Shrek 2" (2004) en "Shark Tale" (2004). Sony's "The Polar Express" (2004) was de eerste keer dat "performance capture" gebruikt werd, wat volgens Virtualunderworld.net, "niet alleen werkt met (vastlegt) lichaamsbeweging, maar ook gezichtsbeweging en expressie." Nieuwe films van zowel de "Shrek" als "Toy Story" franchises, alsook veel andere 3-D geanimeerde films, waren gepland om in 2010 uitgebracht te worden.
Het proces van het creëren van 3-D graphics voor animatie omvat de volgende stappen: het vormen van de vorm van het object, of modelleren; het animeren van het model; en het renderen van het model in een afbeelding, wat dan geprojecteerd kan worden op een tweedimensionale ruimte. Computers spelen zwaar een rol, in dat de modellering ofwel in de computer zelf met software gedaan wordt of door een afbeelding van een 3-D object in de computer te scannen. Dan, weer met gespecialiseerde software, worden de objecten geplaatst en geanimeerd binnen de scène. Ten slotte, eenmaal gecreëerd en geplaatst, worden ze gerenderd met additionele programma's in afbeeldingen die lijken in 3-D te zijn.
James Cameron, regisseur van "Avatar," zei dat "zeker elke film die ik plan te maken zal in 3-D zijn." ("Time" magazine; "Are 3-D Movies Ready for Their Closeup?"; Josh Quittner; 19 maart 2009). Met uitspraken als deze, ziet de toekomst er helder uit voor de technologie. In hetzelfde artikel zei Jeffrey Katzenberg, hoofd van DreamWorks Animation, dat hij het studio herpositioneerd heeft als een 3-D animatiestudio, en denkt dat 3-D "zo groot een innovatie in films zal zijn als geluid en kleur waren."