Sinds de geboorte van de film bieden horrorfilms publiek spanning en vermaak, terwijl ze de psychologische diepgang van het genre verkennen. Van Frankensteins monster tot Freddy Krueger: het genre blijft veranderen en publiek aantrekken.
De 'Koning van de Fantasmagorie', de Fransman Georges Méliès, gebruikte eind 19e eeuw theaterdecors om publiek te verschrikken en betoveren. Films als The Vanishing Lady, The Haunted Castle, The Conjurer. Volg Frank Manchel (Terrors of the Screen), had Méliès in 1902 al 350+ films gemaakt over illusies en trucs – onbetwist in de vroege cinema. In 1913 stoptte hij door WO I en veranderend publiek.
Na WO I werd Max Reinhardt de drijvende kracht in het theater van het macabere, met artistieke decors en verlichting. Paul Wegener, met rijk theaterachtergrond, verfilmde sagas als Poe, Hoffmann en Faust. Nosferatu (1922, Friedrich Wilhelm Murnau), vrij naar Bram Stoker's Dracula, gebruikte buitendecors en rare camera-hoeken voor een sinistere, artistieke film.
Met het verval van de Europese markt nam Hollywood de horror over. Regisseurs als John Robinson en Wallace Worsley, acteurs als John Barrymore en Lon Chaney ('de man van duizend gezichten') domineerden. Chaney speelde 1913-1919 in >100 rollen, beroemd in The Hunchback of Notre Dame en The Phantom of the Opera.
Na Chaneys dood: Bela Lugosi in Dracula (1931), Boris Karloff als Frankensteins monster (1931), The Mummy (1932), The Bride of Frankenstein (1935). Lon Chaney Jr. werd Lawrence Talbot in The Wolf Man (1941).
Ruimtevaart inspireerde The War of the Worlds (1953), The Thing (1951). Alfred Hitchcock leverde meesterwerken: The Birds, Psycho. Rosemary's Baby (1968, Roman Polanski) met Mia Farrow als moeder van Satans kind.
Sinds mitad jaren 70: schok en body counts. The Texas Chain Saw Massacre (1974, Tobe Hooper) introduceerde psychopaten die willekeurig slachtoffers martelen. Uitzonderingen: The Blair Witch Project (1999) en M. Night Shyamalans films. Moderne horror biedt minder om over na te denken, meer om te schrikken.