In het digitale tijdperk van vandaag zijn velen verrast te ontdekken dat de meeste grote films nog steeds op een analog formaat worden gedraaid: 35mm film. Ondanks vooruitgang in de thuismarkt, zoals met Blu-ray-discs, heeft film nog steeds verschillende voordelen ten opzichte van digitale media. Echter, HD-video dooft de grens tussen analoge en digitale resolutie langzaam.
Een belangrijk aspect bij het vergelijken van resolutie is de grootte van het scherm en hoe ver je ervandaan zit. Een 1080p-resolutie Blu-ray-disc op een 40-inch scherm zal veel meer gepixeliseerd lijken dan op een kleiner 20-inch scherm. Hetzelfde principe geldt voor film.
De meest voorkomende resolutie voor Blu-ray-discs is 1080p, wat betekent dat er 1080 pixels langs de horizontale rand van het scherm zitten. Film bevat geen pixels, maar vangt beelden op met microscopische zilverhalide-kristallen. Na verschillende tests hebben experts geschat dat film tot 12 miljoen pixels kan bevatten, een duidelijke voordelen ten opzichte van de 2 miljoen van 1080p.
Overweeg dat het menselijk oog maar een beperkt aantal details kan waarnemen. Hoewel film een veel hogere resolutie heeft dan Blu-ray-discs, zullen onze ogen naarmate HD-beeldkwaliteit verbetert, niet in staat zijn om het verschil te zien tussen een hoge-resolutie digitale overdracht en 35mm film.
35mm film wordt omgezet voor gebruik op Blu-ray-discs via een proces genaamd 'telecine'. Dit omvat het scannen van een afdruk van de film op zeer hoge resoluties. Veel studiofilms worden gescand in 4K-resolutie (ongeveer 4.000 horizontale pixels) en vervolgens gedownconverteerd om op de Blu-ray-disc te passen.
Voor thuisgebruik is er eigenlijk geen beter formaat dan Blu-ray wat beeldresolutie betreft. Elke resolutie hoger dan Blu-ray zal in een thuiskijkomgeving waarschijnlijk onwaarneembaar zijn.