2D-animatie werkt op een vergelijkbaar principe als live-action-film. Een reeks tekeningen wordt in volgorde gefilmd; elke tekening is iets anders dan de vorige, het oog bedriegend dat het beeld beweegt.
2D-animatie begint met heldere plastic cellen, waarop een afbeelding in zwarte lijnen wordt gecontourneerd. Elke nieuwe cel presenteert die delen van de afbeelding die bedoeld zijn om te bewegen, in plaats van de achtergrond of andere stilstaande elementen.
Zodra de tekeningen compleet zijn, worden de cellen ingevuld met hun juiste kleuren met behulp van verf. Dat geeft ze een gevoel van diepte en volheid wat de lijntekeningen missen.
De complete cellen kunnen dan bovenop een statische afbeelding gelegd worden, die de achtergrond en de rest van de scène bevat.
De animator plaatst de camera boven één cel bovenop de achtergrondafbeelding, en films het. Hij verwijdert dan die cel, plaatst de volgende cel in de reeks en films die.
Elke cel vertegenwoordigt slechts 1/24 van een seconde schermtijd. Samen in volgorde geplaatst, bewegen de cellen de scène geleidelijk vooruit, creërend de illusie van beweging.