Met hun kenmerkende rode en blauwe lenzen zijn 3D-brillen een iconisch deel van de Amerikaanse popcultuur. Technologische vooruitgang houdt ze prominent in veel entertainmentvormen: films, TV-shows, internet.
3D (driedimensionale) brillen geven diepte en een gevoel van drie dimensies aan tweedimensionale beelden. Ze bereikten een populariteitspiek in de jaren 50 met de komst van 3D-speelfilms.
Traditionele 3D-brillen hebben een rood acetaat glas (meestal linkeroog) en een blauw acetaat glas in witte kartonnen monturen.
3D-brillen werken door twee licht verschillende perspectieven van dezelfde afbeelding te tonen. Voor traditionele rood-blauw brillen: één versie van de afbeelding is gefilmd in rood, de andere in blauw. De brillen tonen elk oog een ander perspectief, wat het brein verleiden tot één 3D-beeld.
Gepolariseerde 3D-brillen hebben geen gekleurde lenzen. Ze gebruiken donkere lenzen die gepolariseerd licht beperken tot het oog, creërend dezelfde 3D-illusie.
Charles Wheatstone vond 3D-anaglyphen in 1838, wat de weg baande voor 3D-entertainment. 'Bwana Devil' (1952) was de eerste kleur 3D-speelfilm.