Het widescreen/vollscherm-verschijnsel betreft diverse factoren, waaronder evolutie van technologie en de soms ongemakkelijke verhouding tussen films en televisie. Niet elke film die u op tv ziet vult het hele scherm: de verhouding van de lengte tot de hoogte van de afbeelding speelt een belangrijke rol.
Oudere tv's gebruikten een schermformaat met een 4:3-verhouding, dezelfde als die van de meeste vroege films.
Nieuwere flatscreen-tv's gebruiken een bredere verhouding, meestal 16:9. Oudere films als "The Wizard of Oz", gefilmd in 4:3, laten zwarte balken aan de zijkanten zien op deze schermen.
Om de opkomst van televisie in de jaren '50 te compenseren, begonnen films widescreen-verhoudingen te gebruiken, vaak 1.85:1 of zelfs 2.35:1.
In de vroege thuisvideo-tijd werden widescreen-films op tv getoond in pan-and-scan-formaat, wat een deel van het beeld afknipte en de rest opblaasde om het hele scherm te vullen.
Filmgenieters en regisseurs protesteerden luidruchtig tegen pan-and-scan, wat ze vonden het visuele inhoud van widescreen-films verminkte. Sommige films werden in hun oorspronkelijke widescreen-formaat getoond. Om het hele beeld op een tv-scherm met een andere verhouding te tonen, gebruikten ze letterboxing: zwarte balken boven en onder het scherm.