Keuringen worden bepaald door de Motion Picture Association of America, die een letterkeuring toekent aan elke film die in de Verenigde Staten wordt uitgebracht. De keuringen zijn G (algemeen publiek), PG (ouderlijke begeleiding aanbevolen), PG-13 (sterke aanbeveling voor onder 13), R (onder 17 alleen met ouder), en NC-17 (niemand onder 17 toegestaan).
De MPAA-keuringscommissie bepaalt elke keuring. Zij bestaat uit 10 tot 13 leden, aangewezen door de MPAA-voorzitter.
De commissie kijkt elke film die voor keuring wordt aangeboden. Ze beoordelen de film op inhoud waar ouders aan kunnen stuiten, zoals seks, geweld, grove taal en druggebruik.
Aan het einde van hun bespreking wijst de commissie de film een keuring toe op basis van hun conclusies. De filmmaker mag de film hersnijden en opnieuw indienen als hij niet akkoord gaat met de keuring.
De filmmaker mag ook in beroep gaan bij de MPAA-beroepscommissie, los van de keuringscommissie, die kan besluiten de keuring te herschikken.
Het keuringssysteem heeft veel controverse opgewekt. De leden van de keuringscommissie zijn niet publiek bekend, en hun beslissingen worden vaak beïnvloed door studiobelangen.