Films worden sinds hun vroegste dagen aangeduid als het "zilveren doek", en filmstudio's gebruiken de term nog steeds om hun product een vleugje glamour te geven. De oorsprong is eigenlijk praktisch, gebonden aan de manier waarop films vroeger geprojecteerd werden.
Tot in de jaren '30 werden bijna alle films in zwart-wit geprojecteerd. Het scherm zelf had invloed op hoe ze eruitzaagen.
Zilver heeft een zeer reflecterende kwaliteit, wat helpt het licht met bijzondere helderheid terug te werpen. Zwart-wit films, die zwaar afhankelijk waren van de reflecterende kwaliteit van licht, profiterden dus van projectie op een zilveren oppervlak.
Filmpaleizen in de jaren '20 begonnen hun schermen te bekleden met echt zilver of zilverachtige verbindingen om de scherpste en helderste afbeelding te produceren.
Kleurfilms hebben de reflecterende kwaliteit niet nodig om hun best te zien. Zilveren schermen verdwenen dus naarmate kleurfilms populairder werden, hoewel de term "zilveren doek" bleef bestaan.
3D-films zien er heel goed uit op een zilveren scherm. De opkomst van 3D-films in de late jaren 2000 kan een heropleving van echte zilveren schermen betekenen.