Kleurtheorie zoals die zich verhoudt tot films is ontwikkeld als resultaat van een toenemende wens om regisseurvisie en presentatieve betekenissen van kunstfilms te interpreteren. Elke kleurcombinatie die in een film aanwezig is, kan geïnterpreteerd worden als kleurtheorie. Dit omvat zwart-wit, verzadigde kleuren en rekvisiet- of kostuumontwerp. Een begrip van de diverse toepassingen van kleur in films is vaak belangrijk om de betekenis van een film te begrijpen.
Artistiek gebruik van zwart-wit fotografie wordt vaak gebruikt om leeftijd en historische verschillen te vermittelen. Een voorbeeld is de 1993 Steven Spielberg-film "Schindler's List".
Door rekwoisieten van dezelfde kleur in dezelfde scène te combineren, kan een regisseur vaak een bepaalde stemming bij de kijker oproepen. Een voorbeeld is het gebruik van de kleur blauw om eenzaamheid en depressie te vermittelen. Krzysztof Kieślowski gebruikte dit effect vaak in zijn 1993-film "Three Colors: Blue".
Sommige films gebruiken geschilderde effecten in reële situaties om een gevoel van fantasie of onrealistische doelen te geven. Dit kan het schilderen van bloemen in impressionistische stijl omvatten terwijl de rest van de shot ongewijzigd blijft. Danny Boyle gebruikt hetzelfde effect in zijn 2002-film "28 Days Later".
Gedesatureerde kleur wordt vaak gebruikt om armoede of leeftijd te vermittelen. Bij dit effect is de felheid van kleuren gedempt en worden donkerdere kleuren (grijs, zwart, bruin) gebruikt. Sam Mendes gebruikt dit effect zwaar in zijn 2001-film "Road to Perdition".
Verzadigde kleuren kunnen worden gebruikt om een bepaalde scène of object te accentueren. Wanneer een kleur verzadigd is, wordt het helderder of felder. Dit effect kan bereikt worden door digitale effecten of gekleurd licht dat van buiten het scherm op een afbeelding valt. Een voorbeeld van deze techniek is de Ethan Coen-film "Blood Simple".