De geschiedenis van filmkeuringen in de Verenigde Staten is een zich voortdurend ontwikkelend systeem. Het begon met een politicus die een puriteinse code voordroeg die bijna vier decennia duurde, en is nu een systeem dat probeert voldoende informatie te geven zodat de filmbezoeker kan beslissen of een bepaalde film bij zijn smaak past.
De Hays-productiecode was een censuurprotocol dat door politicus Will Hays werd gemaakt en duurde van 1930 tot 1968. Deze code stelde dat:
Naast de drie hoofdbeginselen van de Hays-code was er een lijst met 'Specifieke Toepassingen' opgesteld door een katholieke priester en geaccepteerd door Hays. Deze toepassingen verboden een film te tonen dingen als naaktheid, suggestieve dans, godsdienstspot, druggebruik, homoseksualiteit, bevalling en 'extreme en lustvolle kussen'.
In de late jaren zestig weigerden productiemaatschappijen zich te houden aan de Hays-code, brachten films uit zonder hun goedkeuring, wat leidde tot het opgeven van de code. Jack Valenti, de nieuwe voorzitter van de Motion Picture Association of America, creëerde toen een nieuw systeem dat veel van de verouderde beperkingen van de Hays-code wegnam.
In november 1968 startte het nieuwe keuringssysteem met vier categorieën: G (algemeen publiek, alle leeftijden), M (volwassen publiek met aanbevolen oudelijke begeleiding, maar nog steeds alle leeftijden toegestaan), R (beperkt publiek, niemand onder 17 zonder ouder) en X (niemand onder 17 toegelaten).
De M-keuring werd gewijzigd in PG ('Oudelijke begeleiding aanbevolen') en in 1984 werd dat gesplitst in PG en PG-13. In de jaren negentig werd de X-keuring vervangen door de NC-17-keuring. In die tijd introduceerde de MPAA ook een systeem met inhoudswarneringen voor ouders, om dingen als geweld, grove taal en naaktheid aan te duiden.