De zeeman met de spinazieblikje. De werkendeheld van de armen en onderdrukten. Rival van Bluto, geliefde van Olive Oyl, vresing van bendeleiders en oplichters van alle soorten. Hij is Popeye de zeeman en voor meer dan 80 jaar is hij een vast onderdeel van de Amerikaanse popcultuur. Hoewel hij begon in stripverhalen en in een live-actionfilm met Robin Williams te zien was, werden de meeste mensen met hem bekend via een van de meerdere cartoonseries die zijn avonturen vertelden.
Popeye begon in 1929 als bijpersonage in het "Thimble Theater"-stripverhaal, gecreëerd door kunstenaar E.G. Segar. Het stripverhaal focuste voornamelijk op de familie Oyl: Olive, haar broer Castor, hun ouders Nana en Cole Oyl en Olive's vriend Harold Hamgravy. Popeye bleek zo populair dat het stripverhaal hem snel een vast personage maakte. In 1932 verwierf het Fleischer Brothers-studio de rechten om de "Thimble Theater"-figuren te laten optreden in een reeks getekende cartoons. Hun inspanningen gaven Popeye zijn zuiverste en meest geliefde incarnatie.
De eerste Fleischer Popeye-cartoon verscheen in 1933. Het heette "Popeye the Sailor," en hoewel het officieel de Fleischers' andere grote ster, Betty Boop, in de spotlights zette, was het bedoeld als een showcase voor de zeeman. Hij was een direct succes en opvolgende cartoons volgden snel. De korte films toonden de handtekening van de Fleischers: aandacht voor detail, een uitgesproken liefde voor het surreële en een nadruk op een stedelijke werkloksfeer. Ze vestigden ook de archetypische elementen van Popeyes mythos: zijn conflicten met Bluto, zijn beminnelijkheid met de wankelende Olive, bijpersonages als Wimpy en Swee'Pea, en natuurlijk het alomtegenwoordige spinazieblikje dat hem supermenselijke kracht geeft.
In de vroege cartoons leverde acteur Billy Costello de stem van Popeye. Hij bleek steeds moeilijker te werk te gaan, en werd in 1935 vervangen door animator Jack Mercer. Hoewel beide mannen een zeer gelijke stem voor Popeye gebruikten, toonde Mercer's vertolking oneindig meer persoonlijkheid en stijl. Als fan van jazzzie, had Mercer een knap voor comische improvisatie tijdens zijn opnamesessies, en zijn riffs vonden hun weg naar de cartoons. Zijn blijft de definitieve vocale incarnatie van het personage.
Hoewel de Popeye-films oorspronkelijk in zwart-wit waren, bleken ze zo succesvol dat er snel kleurencartoons geproduceerd werden, te beginnen met "Popeye the Sailor Meets Sinbad the Sailor" uit 1936. Popeye-cartoons schakelden exclusief over op kleur in 1943, maar op dat moment waren de Fleischers niet meer direct betrokken. De broers hadden een persoonlijke breuk en hun studio was in moeilijke financiële omstandigheden door de mislukking van diverse speelfilms. Paramount nam de eigendom over in 1941, hernoemde het studio tot Famous Studios en produceerde verder Popeye-cartoons. Hoewel ze succesvol bleven en tot 1957 geproduceerd werden, misten ze de flair of bizarre verbeelding van de Fleischer-versies.
Hoewel de Fleischer/Famous Studio-cartoons uiteindelijk op TV uitgezonden werden, waren ze oorspronkelijk bedoeld voor bioscoopuitzending. De opkomst van televisie leidde tot een aantal Popeye-cartoonseries specifiek voor dat medium. De eerste begon in 1960 en liep twee jaar. Hoewel meer dan 220 afleveringen geproduceerd werden en veel van de originele stemacteurs (inclusief Jack Mercer) terugkeerden, was de animatie goedkoop en slordig vergeleken met de kunstzinnigheid van de Fleischers. Een tweede serie, "Popeye and Friends," werd in 1978 geproduceerd door Hanna-Barbera. Het doorliep diverse incarnaties voor het eindigde in 1983. Een tweede Hanna-Barbera-serie, "Popeye and Son," verscheen in 1987, maar duurde slechts één jaar. Beiden werden belemmerd door inhoudsbeperkingen die geweld verboden. Een computer-geanimeerde Popeye TV-special, "The Quest for Pappy," verscheen in 2004 ter herdenking van het 75-jarig jubileum van het personage.