Legendes over weerwolven en lycanthropen bestaan al eeuwen. Horrorfilms maken al vanaf de vroege stille filmdagen buitengaats van het concept.
De eerste weerwolffilm – getiteld simpelweg "The Werewolf" – verscheen in 1913. Het gaat over een Navajo-vrouw die zich in een wolf verandert om witte vestigers aan te vallen.
"Werewolf of London" uit 1935 wordt breed geciteerd als de eerste film die de "klassieke regels" van film-weerwolven vestigde. Het flopte initieel aan de box office, maar de invloed is sindsdien gegroeid en het wordt nu als een minder klassieker beschouwd.
Het onweerlegbare hoogtepunt van weerwolffilms was "The Wolf Man" uit 1941, met Lon Chaney Jr. Het kwam als deel van de cyclus van Universal's monsterfilms, naast "Dracula," "Frankenstein," en "The Creature From the Black Lagoon."
Weerwolffilms waren beperkt tot B-movies tot een trio moderne klassiekers het genre in 1981 herleefde: "Wolfen," "The Howling" en "An American Werewolf in London."
Mainstream weerwolffilms hebben in de 21e eeuw niet goed gepresteerd, maar een aantal kleinere films hebben een welverdiende cultstatus bereikt. Hun rangen omvatten "Ginger Snaps" (2000) en "Dog Soldiers" (2002).
Toevoeging: Recentere voorbeelden zijn "The Wolfman" (2010, remake), "Wer" (2013), "WolfCop" (2014, comedy), en de serie "Teen Wolf" (2011-2017). Praktische effecten (make-up, animatronica) in "An American Werewolf in London" (1981) won de eerste Oscar voor Beste Make-up.