Film trailers zijn een onmisbaar onderdeel van de bioscoopervaring. Hoewel veel kijkers er niet actief over nadenken, bepalen deze korte voorvertoningen vaak of iemand een film gaat zien of juist laat liggen. Trailers zijn een krachtige en effectieve vorm van reclame, en de kunst van het maken ervan is de afgelopen decennia aanzienlijk geëvolueerd.
De term "trailer" ontstaat omdat voorvertoningen oorspronkelijk na de hoofdfilm werden getoond – ze "troppen" (Engels: trail) achteraan. Bioscoopbezoekers stonden echter vaak op en vertrokken zodra de film voorbij was, waardoor de previews niet bekeken werden. Het verplaatsen van de trailers naar voor de film loste dit probleem op, maar de naam bleef.
Films kosten duizenden tot miljoenen dollars om te produceren. Voor regisseurs, producenten, investeerders en acteurs is het van vitaal belang dat de film slaagt. Trailers bieden een unieke publiciteitsmogelijkheid: een gegijzeld publiek in een gedimde zaal, vaak met popcorn, dat openstaat voor suggesties. Kijkers beslissen op basis van de trailer of een film hun interesse wekt, en of deze geschikt is voor kinderen, partner of vrienden. Moderne trailers zijn zo goed gemaakt dat de meeste bezoekers er genieten van en ze niet als storend ervaren.
Sommigen betwijfelen de effectiviteit: publiek zou tijdens previews opstaan voor consumpties of geïrriteerd zijn door ongewilde trailers. Als de aandacht afneemt, is de reclamewaarde gering. Toch blijkt dat de meeste mensen previews waarderen en hun bioscoopkeuzes erop baseren.
Een veelgehoorde klacht is dat trailers scènes of dialogen tonen die niet in de definitieve film voorkomen. Volgens onderzoek van Longway Factory komt dit doordat de trailer al wordt gemaakt voordat de definitieve montages (final cut) klaar is. Soms wordt dit bewust gedaan om zwakke plekken in de film te maskeren en sterke kanten benadrukken. Een bekend techniek is het gebruik van een "platenknars" geluid om een punchline te accentueren.
Volgens Longway Factory bestaan film trailers al bijna 50 jaar, maar de vroege versies waren weinig bijzonder. De doorbraak kwam in de jaren '60 met de trailer voor Night of the Iguana, gemaakt door Andrew J. Kuehn. Hij gebruikte de iconische stem van James Earl Jones, dramatische muziek en snelle montage – een volkomen nieuwe kunstvorm was geboren.
Een trailer mag maximaal 150 seconden duren (2,5 minuten), een limiet die bioscoopeigenaren opleggen. Daar moet veel in: de beste grappen, de schrikbaarste momenten, maar niet te veel van het plot onthullen. De trailer voor What Lies Beneath (Harrison Ford) werd gekritiseerd omdat te veel werd onthuld. Het doel is nieuwsgierigheid prikkelen, niet de verhalen weggeven.
Ook kunnen scènes, muziek of dialogen in de trailer verschijnen die later niet in de film komen, omdat de trailer tijdens de opnames al wordt samengesteld. Verzamelaars waarderen zulke "verloren" versies, zoals de oorspronkelijke trailer van Casablanca waarin Rick Blaine "OK, you asked for it!" roept voordat hij schiet – een scène die niet in de definitieve film zit.
De structuur van een trailer volgt meestal drie acten:
Trailers zijn zo cruciaal dat er gespecialiseerde bedrijven ("trailer houses") bestaan die niets anders doen dan trailers produceren. Studios koppelen trailers aan films van dezelfde producentie om maximale expositie te krijgen, bij voorkeur aan een film met een grote aanhang. Ondanks kritiek blijft dit een uiterst effectieve advertentievorm.