De sessie in CTS Studios in London is de stof van muzieklore. John Barry's arrangering eist een gesustineerde, fortissimo hoge noot bij het klimaks van het nummer. Tom Jones, toen 25, hield de noot zo lang en met zoveel kracht dat hij bijna in bewusteloosheid viel door zuurstoftekort. In zijn autobiografie herinnert hij zich: "Ik sloot mijn ogen en hield die noot vast tot de kamer begon te draaien. Toen ik ze opende, glimlachte John Barry. 'Dat is de ene,' zei hij."
Genomineerd voor de Academy Award voor Beste Originele Song (verloren aan "The Shadow of Your Smile" uit The Sandpiper). Het nummer vestigde Tom Jones's status als Bond-zanger – hij blijft de enigste Walenaar die een Bond-thema zong. Het nummer's brasse, bombastische energie vangt de Connery-era Bond perfect: mannelijk, theatraal, en onverontschuldigend cool.