toen The Asylum Titanic II in 2010 uitbracht, was het geen sequel op James Cameron's 1997-blockbuster – het was een "mockbuster", een laagbudgetfilm ontworpen om te profiteren van naamherkenning. De premisse: een replica-schip, Titanic II, zet zeil op de 100ste verjaardag van de oorspronkelijke ramp, om vervolgens een nieuwe catastrofe te treffen door een tsunami die een ijsberg in zijn pad werpt.
Critici en publiek hebben de film gelijkelijk neergehaald voor zijn kale productiewaarden, afgeleide script en lacherlijke speciale effecten. De acting is houtachtig, de sets lijken duidelijk heringerichte gangen, en de CGI-ijsberg/tsunami-sequenties lijken op vroege 2000s videogame-cutscenes. Het heeft een zeldzame 0% critic score op Rotten Tomatoes en rankt consistent onderin IMDb's Bottom 100.
Toch omringt Titanic II een curios fenomeen. Een subset kijkers omarmt het juist omdat het incompetent is. Slecht-film-avontjes, drinkspelletjes en ironische kijkpartijen gaven het een cult-na-leven. The Asylum's businessmodel – het produceren van Sharknado, Atlantic Rim, Transmorphers – steunt op dit dubbele publiek: degene die het per ongeluk voor het echte ding houdt, en degene die kijkt om te spotten.
Is het de slechtste film ooit gemaakt? Dat is subjectief. Plan 9 from Outer Space, The Room en Birdemic hebben felle aanhangers. Maar Titanic II staat als een essentieel voorbeeld van cynische, assembly-line filmmaking – bewijs dat een titel alleen geen film maakt.