Aladdin begint als een vriendelijke, vindzame straatjongen. Als rijkdom en macht via de lamp verschijnen, wordt hij hebzuchtig – vergeet zijn helpers (de Geest, het vertrouwen van de Prinses) en denkt alleen aan zichzelf. Deze morele vervalling leidt tot het verlies van alles wat hij verwierf.
Het verhaal waarschuwt dat buitense geluk zonder innerlijke deugt vluchtig is – een tijdloze les uit Duizend en Een Nacht.