Wanneer de vraag rijst — "Welke film toont kinderen die volwassene autoriteit omverwerpen en hun eigen regels creëren?" — is het antwoord bijna altijd William Goldings Lord of the Flies (1954 roman, verfilmd in 1963 en 1990).
Britse schooljongens, geëvacueerd tijdens een fictionele nucleaire oorlog, stranden op een onbewoond Pacific-eiland. Geen volwassenen overleven. Initieel proberen ze democratische orde: Ralph gekozen als hoofd, de conchel als spreeksymbool, seinvuur onderhouden voor redding.
Jack Merridew, koorleider geworden jager, daagt Ralph's autoriteit uit. De groep splitst: Ralph's fractie (beschaving, redding, regels) vs. Jack's stam (jagen, ritueel, macht). De afdaling van "laten we een vergadering houden" tot rituele slachting, varkenskop-op-een-paal aanbidding ("Lord of the Flies"), en moord ontvouwt zich met verschrikkelijke logica.
Golding schreef geen fantasie — hij disekteerde de menselijke natuur. De jongens "omverwerpen autoriteit" niet in revolutionair zin; ze hercreëren het in donkerdere vormen. De roman/films argumenteren dat hiërarchie, geweld, en zondebokken geen volwassen imposities zijn — ze zijn emergente eigenschappen van menselijke groepen, zelfs (vooral) kinderen.
Latere werken (The Girl Who Owned a City, The Society tv-serie, Yellowjackets) verkennen vergelijkbaar territorium. Maar Lord of the Flies blijft de ur-tekst — de wreedde, helderzinnige basislijn waar alle "kinderen zonder volwassenen" verhalen tegen gemeten worden.