Regisseur Jon Favreau en VFX-supervisor Rob Legato creëerden niet alleen fotorealistische dieren – ze bouwden een heel jungle-ecosysteem met gesimuleerde verlichting, spierdynamiek en gedragsnuances. Elke frame van Mowgli (Neel Sethi) die interactie had met CG-wezens werd op blauwscherm-stages gefilmd, maar de integratie is naadloos. Het zette een nieuwe benchmark voor "virtuele productie" later gebruikt in The Mandalorian en The Lion King (2019).
De film repliceert niet alleen de geanimeerde klassieker van 1967. Het haalt uit Kiplings donkerdere originele verhalen – Mowgli's identiteitsstrijd, de wet van de jungle, de prijs van vuur/kennis. Het einde, waar Mowgli kiest voor het menselijke dorp maar zijn jungle-familie behoudt, resoneren als metafoor voor culturele hybriditeit.
Elke film "de beste" noemen is subjectief. Maar The Jungle Book (2016) is wellicht de meest technisch baanbrekende en artistiek cohesieve van Disneys live-action/CGI-remakes. Het respecteert zijn bron terwijl het een nieuwe visuele taal smedt. Vergelijk het met:
Wat betreft pure durf en uitvoering, mag The Jungle Book (2016) Disneys moderne meesterwerk zijn.