Speelfilms in de jaren '30 liepen typisch 75–100 minuten – strak, studio-systeem tempo ontworpen voor dubbele bills en snelle omzet.
Gone with the Wind (1939) loopt 238 minuten (bijna 4 uur) – een roadshow-spectakel dat elke conventie verbrak. Het blijft een van de langste mainstream Hollywood-films ooit.
B-films kwamen vaak onder de 70 minuten uit. De 90-minuten "standaard" vestigde pas in de jaren '50 widescreen-tijdperk. De '30s waren de eeuw van efficiëntie – tot Selznick bewijste dat publiek zou zitten voor een burgeroorlogse epos.