Ware liefde overwint alles – zelfs de dood, reuzen, meester-scheermans, en knaagdieren van ongewone grootte. Dat is het kloppende hart van William Goldman's The Princess Bride, een verhaal dat zijn sprookjesachtige kleeding lichtjes draagt terwijl het een verrassend diepe meditatie levert over liefde, vertellen, en de littekens die het leven achterlaat.
Westley, een nederige boerenknecht, en Buttercup, een edeldame, vallen diep in liefde. Hij vertrekt om zijn fortuin te zoeken; ze hoort dat hij dood is. Gewillig, stemt ze in om te trouwen met de afschuwelijke prins Humperdinck. Maar Westley keert terug als de gevreesde Dread Pirate Roberts, redt haar met de hulp van Inigo Montoya, een scheermans gedreven door een levenslange wraakzoektocht, en Fezzik, een zachte reus met een gave voor rijm. Samen overleven ze de Kliffen van Waanzin, het Vuurmoeras (met zijn bliksemsemzand, vlammenuitbarstingen, en ROUS), Humperdinck's foltermachine, en een wonder van Miracle Max dat Westley terugbrengt van "vooral dood."
Goldman's scenario (geadapteerd uit zijn eigen roman) slaat een perfecte balans tussen satirische en oprechte, avontuur en romantiek. De "ware liefde" in het centrum is niet zoet – het is verdiend door lijding, scherpte, en bewuste keuze. Dat is waarom we decennialen later nog steeds citeren, kijken, en erin geloven.