Peter Jacksons twee Midden-aarde-trilogieën hebben een unieke relatie: The Lord of the Rings (2001–2003) kwam eerst uit, maar The Hobbit (2012–2014) speelt zich 60 jaar eerder af in de verhaalkronologie. Dit maakt de Hobbit-films narratieve prequels, hoewel ze een decennium later in de bioscopen verschenen.
Bilbo Baggins' onverwachte reis met Thorin Eikenschilds compagnie vindt zestig jaar plaats voordat Frodo de Een Ring erf. Kijken in uitgavevolgorde (LotR eerst) behoudt het mysterie van de herkomst van de Ring, terwijl chronologisch kijken (The Hobbit eerst) laat zien hoe Midden-aardes geschiedenis de toneel zet voor de Ringoorlog.
The Hobbit introduceert jongere versies van cruciale personages. We leren een schelmachtige, thuisblijvende Bilbo en een Gandalf de Grijze kennen die meer capricieus is, maar al last heeft van verdachten over de Nekromancer. Hun boegen in de vroegere trilogie — Bilbo's ontdekking van moed en de Ring, Gandalf's confrontatie met Saurons terugkeer — informeren direct hun rollen in The Lord of the Rings.
De vroegere films vullen locaties aan die alleen geglimpst of genoemd worden in de latere trilogie: de majesteit van Erebor, de ruïnes van Dale, de bossen van Mirkenbos, en de nekromancers vesting Dol Guldur. Ze verdiepen ook de lore van de Dwergen, de Adelaars, en de Witte Raad, wat de tapijt van Midden-aarde verrijkt.
J.R.R. Tolkien schreef The Hobbit vóór The Lord of the Rings, maar de filmtrilogieën keeren die volgorde om. Of je nu kijkt op uitgavedatum of in-universum tijdlijn, elke benadering biedt een duidelijk ervaring — een van ontvouwend mysterie, de andere van historische context.