Om effectieve prestaties te leveren, moeten acteurs toegang hebben tot hun eigen herinneringen en emoties om de betekenis van een scène accurate weer te geven. Dit is vooral belangrijk in zware scènes die geweld, woede, verdriet of wanhoop vereisen. Om emoties te bereiken die deze momenten tot leven wekken, moet een acteur leren hoe hij direct een verledenervaring kan oproepen die de scène benadert.
Gebruik ademhalingsoefeningen om je lichaam te ontspannen en je geest vrij te maken van afleiding. Dit laat je herinneringen sneller benaderen.
Gebruik "sense memory" (geheugen van de zintuigen) oefeningen. Pak een object dat betekenisvol is voor je (oude familiefoto, cadeau van een geliefde). Staar ernaar en verken het met alle vijf zintuigen. Beschrijf hoe het eruitziet, voelt, klinkt als je ogen dichtdoet. Vaak onthult je grondige onderzoek krachtige emoties uit je verleden die je misschien niet besefte te bezitten.
Herroep de emoties die een herinnering oplevert. Bijv. als je een scène speelt waarin je verraden wordt door een vriend, denk aan een moment dat je verrading ervoerde en vertaal die emoties naar de scène. Focus niet op details van de verrading, maar op hoe het je deed voelen.
Voer een privé-daad uit voor een publiek (bijv. acterles). Privédaadjes zijn dingen die je doet wanneer je alleen bent (dansgen, vals zingen, oren schoonmaken, tegen jezelf praten). Dit voor anderen doen bevrijdt je van inhibitie, waardoor je meer durf hebt om emoties te benaderen, vooral pijnlijke die je eerder verstopte.
Gebruik een geïmagineerd moment om je gevoelens te benaderen. Als je geen verbinding kunt maken met woede uit je eigen geheugen, bedenk dan een situatie die die emotie oproept. Bijv. als je kinderen hebt, denk aan hoe je je zou voelen als iemand ze kwetsde en je die persoon zou confronteren. Beeld wat je zou zeggen/doen, wat je verbindt met woede en duisternis die al in je zitten.