Voor fans vertegenwoordigen topvrouwelijke actrices als Demi Moore, Meryl Streep en Sigourney Weaver Hollywood op zijn best — doch een andere realiteit blijft achter de glans en glorie schuilgaan. Actrices worden vaak minder betaald dan mannen voor vergelijkbare rollen, en worstelen om uit typecasting te breken. Hun mannelijke collegas zijn ook niet van de haak, vooral wanneer ze geroepen worden om homoseksuele en transgenderpersonages te spelen.
Hoewel ze sinds de jaren '40 een geaccepteerd deel van het Hollywood-landschap zijn, verdienen actrices nog steeds aanzienlijk minder, zelfs als ze een grote box-office hit scoren. Een Forbes-artikel uit juli 2009 toonde Angelina Jolie en Jennifer Aniston als hoogstbetaalde actrices, met $27 miljoen en $25 miljoen respectievelijk. Deze totalen bleven echter achter op veteranen als Harrison Ford, die ongeveer $65 miljoen verdiende. De top 10 mannelijke acteurs verdienen samen $393 miljoen tegenover $183 miljoen voor hun vrouwelijke collega's.
Critici argumenteren dat Hollywood-houdingen weinig zijn veranderd sinds de paternalistische jaren '50, toen vrouwelijke personages voornamelijk bestonden als hulpeloze compagnie van mannelijke tegenhangers. Twee derde van de sitcom-sterren zijn mannen, een situatie vaak veroorzaakt door adverteerders die de 18-34 jarige mannen bejegen — doorgaans de meest gewenste advertentiedemografische, volgens het Media Awareness Network. Een verdere complicatie: TV-shows met vrouwelijke hoofdrollen scoren minder goed in syndication, wat scheppers dwingt om dezelfde typen actrices in te zetten die mannen willen kijken.
In vergelijking met hun vrouwelijke collega's, staan mannelijke acteurs andere drukken tegenover. Zoals Broderick Crawford of John Goodman bewijzen, hoeven acteurs niet dun of conventioneel goedkoop te zijn om succesvol te zijn. Echter, mannen die homoseksuele, transgender- of transseksuele personages spelen, blijft een taboe in Hollywood, wat ze ironisch genoeg toewijst aan actrices als Nicole Kidman. In november 2008 werd gecast als de eerste man die een sekseverandering onderging in "The Danish Girl" — een beslissing die de onwilligheid van grote studio's bevestigde om andere strategieën te volgen.
Het casten van een veteran als Kidman als transseksueel vertegenwoordigde Hollywood's voortdurende onwilligheid om genderkwesties aan te pakken. Zoals David Frank observeerde in zijn blog ropeofsilicon.com: wanneer acteurs cross-dressen in films als "To Wong Foo, Thanks For Everything", "is het personage je stereotypische film drag queen, flamboyant, maar onschuldig, en op een of andere manier voorzien van wonderkrachten om het leven van gemiddelde, niet-fabuleuze burgers te transformeren." In Franks ogen maakt deze "safety first" mentaliteit het moeilijk voor mensen om zichzelf eerlijk op het scherm te herkennen.
Aantrekkelijke rollen vinden wordt moeilijker naarmate actrices ouder worden, of langer tussen de back-to-back hits zitten die nodig zijn om hun trekkracht te behouden. Zoals Forbes noteerde, zelfs een Oscar-nominatie garandeert geen grote uitbetaling. Kate Winslet won 2009 de Beste Actrice Oscar, maar Forbes plaatste haar op een bescheiden 15e plaats met $2 miljoen totale inkomsten. Hoewel ver onder de cijfers van Aniston of Jolie, verdient Winslet een comfortabel inkomen uit reclames.
Een eerlijke aanpak van de genderkwesties die acteurs en actrices beïnvloeden, blijft ontwijken, vooral omdat studiohoofden dezelfde economische logica gebruiken om hun internationale marketingbenadering te rechtvaardigen, stelt de Media Awareness Network. Met internationale winsten die 60% van de filmindustrie-opbrengsten voor hun rekening nemen, zien critici een hoger aantal overgesexualiseerde en gewelddadige films, die makkelijker over culturen heen vertalen. Zolang internationale win zo dominant blijft, geloven waarnemers dat studio's blijven produceren met dezelfde oude stereotypering.