Kindacteurs roepen een vreemde combinatie van nieuwsgierigheid en mededogen op – meestal door de antics van de meest zelfvernietigende onder hen. Net als iedereen anders die op jonge leeftijd werkt, worden kindacteurs blootgesteld aan druk waar ze emotioneel misschien niet klaar voor zijn. Dat kan verergerd worden door gemakkelijke toegang tot geld en drugs die succes biedt, evenals Hollywood's onuitgesproken veronderstelling dat de regels niet gelden voor "speciale" mensen. Maar ondanks dat, leiden veel kindacteurs redelijk normaal, gezonde levens, en groeien uit tot productieve volwassenen, ongeacht of ze doorgaan met optreden voor de camera.
Van kindacteurs wordt verwacht dat ze op veel dezelfde manier presteren als volwassen acteurs. Ze spelen personages in films en tv-shows, wat betekent dat ze hun regels moeten kennen, hun personage begrijpen en op tijd opduiken klaar om te werken. Net als volwassen acteurs moeten ze vaak een langdurig auditionproces doorlopen voordat ze een rol scoren, of kwaliteiten demonstreren (meestal schattigheid) die de filmmakers voor hun project nodig hebben.
In tegenstelling tot volwassen acteurs, worden kindacteurs echter geregereerd door arbeidswetten (in de VS tenminste) die hun werkomstandigheden strikt regelen. Kindacteurs is verboden naakt of halfnaakt op te treden, ze mogen niet deelnemen aan seksuele activiteit, en hun veiligheid mag op geen enkele manier in het geding worden gebracht (met andere woorden, geen stunts). Ze mogen maar een paar uur per dag werken – het exacte bedrag hangt af van de leeftijd van het kind – en leerplichtwetten betekenen dat ze nog steeds ingeschreven moeten zijn op school terwijl ze werken. (Succesvolle kindacteurs hebben vaak een privéschoolmeester die ze op de set onderwijst.) Omdat veel films en tv-shows overwerk doen, zullen ze sets van tweelingen zoeken om als kindacteurs te dienen: beide kinderen kunnen hetzelfde personage spelen, en de ene kan rusten terwijl de andere werkt (zo de productie op schema houdt). Mary-Kate en Ashley Olsen zijn het meest prominente voorbeeld van tweelingen die op deze manier gebruikt worden.
Het idee van een zelfvernietigend kindacteur is een cliché geworden, en de feitenbasis ervan kan gecompliceerd zijn. Sommige kindacteurs komen uit een onstabiel thuissituatie, gedwongen om te maken met dysfunctie en ouderlijke onzekerheden die hen misschien naar acteren hebben gedreven. Zogenaamde "pageant mom" syndroom treedt op wanneer een ouder een kind onder druk zet om op te treden om te compenseren voor gepercipieerde falen of beperkingen in het eigen leven van de ouder. Andere ouders kunnen verbitterd raken over kinderen die meer financieel succes hebben dan zij, of ze aanmoedigen harder te werken om de geldstroom gaande te houden. De eisen van een opnameschema kunnen normale routines onmogelijk maken, en – net als met volwassen acteurs – werk kan zo snel verdwijnen als het verschijnt, leidend tot stress en emotionele turbulente die weinig kinderen aangegroeid zijn om mee om te gaan. Tel dat op bij een permissieve sfeer die druggebruik, experimenteren en "uitvallen" moedigt, en veel succesvolle kindacteurs komen in diepe (en zeer publieke) problemen. Lindsey Lohan is het meest prominente voorbeeld van deze trend, maar de lijst bevat ook acteurs als Corey Feldman, Edward Furlong, Tatum O'Neal en Macaulay Culkin.
De term "kindacteur" kan ook van toepassing zijn op een volwassene die het bekendst is om zijn werk als kind. De stressen daar kunnen eveneens moeilijk zijn, aangezien volwassenen worstelen om een glorie te herwinnen die veel te vroeg kwam en veel te snel vervaagde. Het gevoel van extreem vroeg in het leven pieken leidt tot een gevoel van langzame afname, wat een kindacteur in latere jaren kan dwalen. Velen branden uit en keren zich tot zelfvernietigende gewoontes, maar velen anderen schakelen simpelweg een versnelling hoger: terug naar school of nieuwe vaardigheden aanleren die hen nieuwe carrières laten vinden. Een van de meest prominente voorbeelden is Carrie Henn, die Newt speelde in James Cameron's "Aliens." Ze stopte met acteren na die ene film en werkt nu als basisschoollerares in Atwater, Californië. Een andere voormalige kindacteur die dichter bij het bedrijf bleef is Peter Bilingsley, bekend als Ralphie in "A Christmas Story." Hij werkt nu achter de schermen als producer – hoewel hij nog occasionele optredens voor de camera doet – en was een van de drijvende krachten achter de 2008 hit "Iron Man."
Bepaalde wetten zijn ingesteld om de financiële exploitatie van kindacteurs te voorkomen. De Coogan Wet in Californië (genoemd naar voormalig kindster Jackie Coogan) bepaalt dat een bepaald deel van hun inkomsten in een geblokkeerde trust moet worden gestort totdat ze volwassen zijn. Ouders hebben geen toegang tot die fondsen zonder toestemming van hun kind, hoewel – als met alle familieverhoudingen – dat niet voorkomt dat emotionele complexiteiten de facto eigendom beïnvloeden.
Ondanks de gruwelijke verhalen geassocieerd met kindacteurs, is er weinig bewijs dat de showbusiness-omgeving een actieve bijdrager is. Hoewel overmatig permissieve omstandigheden problemen kunnen veroorzaken, geldt hetzelfde voor niet-acterende kinderen eveneens. Verantwoord ouderschap, gekoppeld met een gezond verstand benadering van kansen, kan een kindacteur helpen een gezonde en emotioneel stabiele leven te leiden, net als elk ander kind. Het is de moeite waard om te noteren dat voor elk kindacteur in tragische omstandigheden, er een ander is die niet alleen geslaagd is, maar ook uitgegroeid is tot een vruchtbare carrière als volwassen acteur. Sterren als Jodie Foster, Kurt Russell, Natalie Portman en Elijah Wood begonnen allemaal als kindacteur om vervolgens de overgang naar volwassenheid te maken en voort te werken prominent in hun gekozen vak vandaag de dag.