Als je een tijdperkstuk schrijft voor een scenario, kunnen archaïsche voornaamwoorden als 'gij' en 'u' (of in het Engels 'thee' en 'thou') de aantrekkingskracht van het verhaal vergroten. Zelfs een tijdperkstuk in een vreemde cultuur kan aantrekkelijker gemaakt worden door deze vormen te gebruiken – aannemend dat de personages niet van nature Engels spreken. Zoals schrijfster Caroline Rance, auteur van de historische mystery "Kill-Grief", zegt, kunnen deze vormen je werk de schijn van historisch accurate geven.
Gebruik 'gij'/'u' in informele situaties. Als je vertrouwd bent met Romaanse talen zoals Spaans, Frans en Italiaans, weet je waarschijnlijk dat deze talen elk twee woorden hebben voor "jij". 'Gij' en 'u' werken op bijna precies dezelfde manier, als informele versus formele versies van "jij". "U" was oorspronkelijk de formele versie van de tweede persoon, terwijl "gij" gereserveerd was voor informele situaties tijdens de 15e tot 17e eeuw.
Bijvoorbeeld, in je scenario, twee personages die elkaar goed kennen, kunnen elkaar aanspreken met 'gij'. Hetzelfde geldt voor een ouder personage dat spreekt tot een jongere, of een baas tot een ondergeschikte. Wanneer een personage spreekt met iemand met wie hij of zij niet vertrouwd is, of met iemand van hogere rang, moet je "u" gebruiken.
Vermijd 'gij'/'u' bij verwijzing naar meer dan één persoon. Net als bij de tweede persoon in moderne Romaanse talen, is er een tweede kenmerk dat 'gij'/'u' onderscheidt van 'jullie'/'u' naast informel versus formeel gebruik. 'Gij'/'u' moet alleen in de enkelvoudsvorm gebruikt worden – dus bij verwijzing naar één persoon. "Jullie" is de meervoudsvorm van de tweede persoon, dus hoewel het gebruikt kan worden om naar één persoon te verwijzen in een formele situatie, wordt het ook gebruikt om naar meer dan één persoon te verwijzen, zelfs in informele situaties. Denk aan het moderne equivalent van "jullie" of "allemaal"; "u" alleen werd vroeger gebruikt om naar meer dan één persoon te verwijzen.
Maak correct onderscheid tussen 'gij' en 'u'. Er zijn twee versies van dit verouderde informele, enkelvoudige "jij" omdat "gij" de subjectieve vorm is en "u" de objectieve vorm. (Zelfs "jij" had ooit een tweede vorm, "gij", die op een vergelijkbare manier gebruikt werd als "gij", maar "gij" ging eerder uit de mode dan "gij" en "u".) Als modern equivalent, overweeg dat "hij" de subjectieve vorm is van de mannelijke enkelvoudige derde persoon en "hem" de objectieve vorm.
Een subjectief voornaamwoord staat als onderwerp van een zin of clause. Een objectieve vorm ontvangt een actie en kan niet op zichzelf staan. Bijvoorbeeld, je zou schrijven, "Hij gaf een cadeau aan mij" versus "Ik gaf een cadeau aan hem." Bij het gebruik van 'gij'/'u', schrijf je soortgelijk. "Gij gaf een cadeau aan mij" en "Ik gaf een cadeau aan u."