Films zijn gebaseerd op een plan — een scenario — met een templatesstructuur die de meeste volgen. Scenariostructuur maximaliseert het vertellen van verhalen in het filmmedium, meestal rond de 80 tot 120 pagina's. Een filmverhaal beweegt snel naar actie, blijft hoogenergetisch en eindigt met emotioneel voldoende impact. Scenario's gaan uit van één filmminuut per pagina, wat het simpel maakt om de pacing van de structuur evenals de lengte van de film te timen.
Scenario's zijn verdeeld in opzet, conflict en oplossing. De drie secties zijn verhoudensgewijs 1:2:1. In een tweeuursfilm duurt de opzet een half uur, het conflict een uur en de oplossing ongeveer een half uur. Films die lijken te slepen, doen dat vaak omdat een van de drie secties onevenredig lang is. Verspreid over deze drie acten liggen vijf cruciale plotpunten: het oproepende incident, het keerpunt, het middenpunt, het zwarte moment en de climax. Van die vijf wordt de eerste beschouwd als de "roep tot avontuur", het tweede verwijst naar wanneer de held de roep aanneemt — deze plotpunten vinden plaats in het midden en aan het einde van de opzetfase. De derde en vierde plotpunten vallen in het midden en aan het einde van de conflictfase. Ten slotte wordt het laatste punt ongeveer halverwege, of twee derde door de oplossingsfase geplaatst.
De eerste akt van een scenario introduceert "normaal" leven. Personage Neo in de 1999-film The Matrix is een kantoormedewerker in een standaard witte cubicle. George Bailey leidt een gewoon leven met buitengewone problemen in de 1946-film It's A Wonderful Life. De "roep tot avontuur" is een triggergebeurtenis die iets nieuws introduceert wat het "normale" leven in chaos stort. In The Matrix was het de telefoontje van Morpheus uit de echte wereld. In It's A Wonderful Life was de trigger toen George, op zelfmoord uit, de engel Clarence redt in plaats van te sterven. Het keerpunt in elk geval treedt op wanneer de held zijn roep aanneemt: Neo door de rode pil te nemen, en George door te wensen dat hij nooit geboren was.
De tweede akt van een scenario heeft twee duidelijke delen, gescheiden door het middenpunt. In het eerste deel reageert de held op de situatie waarin hij zich bevindt; hij probeert te begrijpen wat er aan de hand is en kan moeite hebben met het verwerken van zijn nieuwe realiteit. In het tweede deel is de held met de nieuwe realiteit akkoord gegaan en begint hij de leiding te nemen. Meestal resulteren zijn pogingen om controle te krijgen in herneld ramp. Aan het einde van de tweede akt lijkt de held te winnen — alleen om dieper dan ooit in de problemen te duiken, vaak het "zwarte moment" genoemd.
Binnen de tweede akt moeten er minstens vier tot vijf extra kleine plot-wendingen zitten, elk spanning opbouwend en het verhaal vooruit drijvend. In actiefilm-scenario's gebeuren deze plot-wendingen vaak met de dood van een bijpersonage of een zware vijand; in een mystery-scenario markeren aanwijzingen plot-wendingen. Deze punten moeten min of meer gelijkmatig verdeeld zijn door de tweede akt.
De derde akt van de meeste scenario's begint met de reactie van de held op zijn zwarte moment, vaak met wanhoop of hernieuwde weerbaarheid. Volgens Joseph Campbell is dit het moment van transformatie van de held, wanneer hij zijn gewone bestaan transcendeert om heroïsch te worden. In The Matrix treedt dit moment op wanneer het lijkt alsof Morpheus, de leider van de opstand, moet sterven om iedereen te redden, maar Neo kiest om zichzelf te offeren. De climax treedt op wanneer de held zijn tegenstander verslaat.