Arts >> Kunst en entertainment >  >> Films & tv >> Scenarioschrijven

Scriptschrijf basisprincipes

Of je nu een script schrijft voor de podium of het scherm, er zijn bepaalde vertel- en opmaakprotocollen die gevolgd moeten worden om professioneel over te komen en serieus genomen te worden. Een script is het functionele equivalent van een blauwdruk waaruit regisseurs, acteurs, ontwerpers en technici vervolgens een bevredigende show "bouwen".

Lengte en elementen

Een script kan zo kort zijn als 2 pagina's en zo lang als 180. Een toneelscript <10 pagina's = sketch; <45 minuten = "one-act". Meerdere acten = full-length. In film: <45 minuten = "short"; langer = feature. Gemiddelde duur vol-lengte stuk of scenario = 120 pagina's. 1 correct getypte pagina = 1 minuut schermtijd. Zowel toneel als scenario's bestaan uit: (1) hoofsscènes die interieur/exterieur settings en tijden vestigen, (2) actieregels die beschrijven wie er in elke scène zijn en wat ze doen, (3) dialoogblokken. In tegenstelling tot roman/kort verhaal die veel tijd besteedt aan details, omarmen scripts voor podium/scherm minimalisme en laten specificiteit over aan de visie van regisseur, acteurs, crew.

Eerste 10 / Laatste 5

De eerste 10 minuten/pagina's van een toneel- of film-script moeten identificeren: wiens perspectief prevaleert (meestal protagonist), wat de kernconflict is die de actie drijft, en wat het genre is (drama, komedie, thriller, western, historisch). Veel verhalen flirten met elementen van meerdere genres, maar noch toneel noch films kunnen gecategoriseerd worden als "mainstream" – videowinkels zouden niet weten waar ze de copies neerzetten. Dus een dominant genre moet van het begin af aan duidelijk zijn en consistent blijven. De laatste 5 pagina's moeten niet alleen de kernconflict oplossen, maar ook het personage dat de primaire spreker was, bevatten. Als dat personage stierf (bijv. William Wallace in Braveheart), moet hij nog gerefereerd worden in gesprek of toespraak door een overlevende die hij beïnvloedde. In scriptwedstrijden is het niet ongebruikelijk dat een jury de eerste 10 en laatste 5 pagina's leest om te beslissen of de rest de moeite waard is.

Opmaakregels

Scripts voor podium/scherm: eenzijdig op 8,5x11 inch 20# wit bondpapier. Marge 1 inch elke kant, font 12pt Courier. Hoofsscènes en actieregels beginnen linkermarge (slug line), lopen tot rechtermarge en wrappen. Lichte variant in toneelscripts: actieregels in eigen blok iets rechts van midden. Personagenamen in dialoogblokken in HOOFDLETTERS (SUSAN, MIKE, AGENT) en in actieregels de EERSTE keer dat ze verschijnen (bijv. SUSAN, een ongeschikte huisvrouw in haar 40s, stormt de kamer in). Dialogen voor scenario's gecentreerd onder naam in kolom van ~3 inch breed. Toneel-dialogen volgen deze regel OF beginnen elke regel linkermarge. Cues over hoe een regel gezegd moet worden (als niet duidelijk uit context) in haakjes op aparte regel tussen spreker en dialoog. Hoofsscènes, actieregels, dialoog = enkelregelig. Paginanummers rechtsonder. Voltooid script: voor-/achterblad, drie gaten links, messing klemmen.

Structuur

Podium/scherm scripts volgen traditionele drie-act structuur. Een toneelstuk markeert act- en scène-einden in de tekst (bijv. "Einde Act 2, Scène 3"). Act 1 introduceert hoofdpersonages en stelt conflict op. Act 2 gooit meer complicaties in de mix voor de held. Act 3: held tussen ham en ham, moet all-or-nothing risico nemen om doel te bereiken. Vaak voortekening: een ogenschijnlijk obscure gebeurtenis vroeg in het script, maar significant in act 3 wanneer alles verloren lijkt. Een scenario kan zoveel locaties hebben als nodig. Een toneelstuk kan transities orchestrieren met licht, schaduw, verhoogde platforms om verschillende locales te suggereren, maar de meerderheid van de actie speelt zich af in een handvol settings. Een film-script kan letterlijk een cast van duizenden hebben; een toneelscript moet rekening houden met fysieke podiumgrootte, achterruimte, kosten van kostuums/makeup.

Actie vs. Dialoog

Film is visueel medium → veel beweging nodig om aandacht te houden. Hitchcock: een goede film kan gevolgd/begrepen worden zelfs als geluid uitstaat. Een goed toneelstuk kan makkelijk gevolgd worden met dicht ogen. Theaterpubliek vergeeft scènes waar personages veel praten; filmkijkers worden ongeduldig en willen iets nieuws zien. Toneelacteurs kunnen fysiek actief zijn (vooral in musicals), maar hebben minder ruimte om te rennen dan filmacteurs. Geen camera close-ups voor emoties (één traan) → breidere gebaren nodig voor achterste rij.

Script-jargon

Omdat scripts minimalistisch zijn, gebruiken beide afkortingen voor richtingen in plaats van alles uit te schrijven. In theater: afkortingen voor meubilairplaatsing en personagebewegingen bij spraak/entrees/exits. Toneelrichtingen gebaseerd op acteurspositie tegenover publiek. Downstage (DS) = naar publiek; upstage (US) = weg. Stage left (SL) / right (SR) = acteurs links/rechts. Center stage (CS) = midden. Combinaties: DSR, USL. In scenario: deze richtingen bestaan niet omdat acteur uit elke hoek gefilmd kan worden (ook luchtfoto's) → geen publiek behalve camera. Scenario-afkortingen: interieurs (INT) / exterieurs (EXT), stemtags: V.O. (voiceover), O.C. (off camera), CONT'D (vervolgd), camerarichtingen: C.U. (close-up).

Scenarioschrijven

Related Categories