Expositieve dialogen zijn de slordigste vorm van scenario-schrijven, want ze dwingen personages tot uitingen die ze in het echt nooit zouden doen. Dit type dialoog dient puur de plot vooruit te helpen en laat ervaren schrijvers kransen. In dit artikel geef ik advies om aspirant-schrijvers te helpen dergelijke overbodige jargon te vermijden.
Begrip wat expositieve dialogen zijn en hoe ze werken. Het klassieke voorbeeld: persoon A praat met persoon B in een pizzeria over zijn vriendin. Later ontmoeten ze elkaar weer en persoon A begint met: "Zo, onthou je die problemen met mijn vriendin die ik je vertelde?"
Natuurlijk herinnert hij zich! Het was een uur geleden, en het personage haalt het alleen aan om de plot vooruit te helpen. Dit is slordig schrijven en moet op alle tijden vermeden worden.
Een makkelijke manier om expositieve dialogen te omzeilen is flashback-sequenties in het scenario te verwerken. De tv-serie Oz deed dit uitstekend. De flashbacks vatten gebeurtenissen samen, zodat de volgende scène kan beginnen zonder expositie.
Flashbacks zijn niet de meest favoriete techniek. Een andere manier om expositie te vermijden, is het schrijven van uitstekende actiebeschrijvingen van lichaamstaal en gezichtsuitdrukkingen van de personages.
Stel je voor: na het gesprek met zijn vriendin gaat persoon A weer bij B langs. B kijkt met een blik van verwachting, alsof hij zegt: "Nou, hoe is het gegaan?" Direct weet het publiek waar het gesprek over gaat.
Zodra het scenario klaar is, geef het aan iemand buiten de branche. Leg uit wat expositie is en vraag hen om passages aan te duiden waar deze voor komt.
Of je haalt de dialoog volledig weg, of je zet aantekeningen in het script die plaatsaanduidingen zijn voor gezichtsuitdrukkingen en lichaamstaal.